biz
aşkız,
tutkuyuz..
d ’okunacası
ayraçsızca kitap,
nefsi, nefasetinde
yokmuşçasına yarınlar
umarsızca ve sorgusuzca,
gıyab-ı, kıyamında yaşamak
soluna dizgilenen ihtimallerde,
soyuna incilenen har-ı imgelerde
kıymet-i, kıyametinde aşk’a yücelen
öl(eme)mek kadar aşkız çok şükür biz


teri
ki teni,
şehvet-i
asaletinde,
mahşerinde,
âlâ maharetinde
dirisine, felsefesine,
gelmişine ve geçmişine
giyinemeden, soyunmayı,
dudağına boyanan kıblesinde
ebelenmeden aşk’a sobelenmeyi,
soyunamadan aşk’a devrimlenmeyi
örgütleyecek kadar aşkız çok şükür biz


açız,
açığız
üzerinize
afiyet olsun
biraz da kaçığız
güllerden dikeniz
kanı ki canına çekilen
günlerden de aşk ötesiyiz
her lisan-ı renkte sevişsekte
aksanı mavi delişmen kırmızıyız..
ona, buna, şuna inat ki “mış” casına
yaşayanlardan değil doyamamışçasına
yaşayacak kadar aşkız, aşk çok şükür biz..

/
aşk’ı yaşamaktır tutku, tutukluluk ise aşktan ölmektir.

.
.
.
//



ilhanaşıcımayısikibinyirmiüç