Bir şiir yazmadan önce resmine baktığım kadındı Ezda.
Bakınca resmine gelince onunla göz göze
Dans ediveriyordu adete kalem kağıtla.
Müthiş bir uyum içine giriyordu harfler kelimelerle
Yetmiyordu mürekkepler onu yazmaya.
Varlığı şiir olan bir kadının yokluğu
Şairlerin ömrü boyunca yazdığı şiirlerin toplamı olmalıydı.
Yoksa tek bir şiirle anlatılmazdı Ezdanın yokluğu.

Bir kadına ilk çiçek alışımdı Ezda.
Ona denk olan tek şey çiçeklerdi çünkü bu hayatta
Ve ona en çok benzeyen çiçekti papatya.
Güzelliği ile baş döndüren Ezda
Bir elinde papatya
Bir elinde sımsıkı tuttuğu ellerim.
Daha ne isteyebilirdi insan
Dünyanın hangi yerinde olabilirdi ki
böyle muazzam bir manzara.

Peki ya Sonra?

Sonra soldu papatya,
Gitti Ezda,
Kayboldu manzara.
Anlamını yitirdi her şey
Bir daha da dönmedi Ezda.
Biz de bulaşmadık zaten o saatten sonra
Bir daha Böyle delicesine bir sevdaya.

Oktay Kartal