Bir getirdin, on götürdün hayattan.
Şükrettik, her şeyi bildik haktan.
Artık biz umut kestik murattan...
Hayatı hep bize yonttun yollar!

Tam uslandım artık, duruldum derken.
Zararım bir kendime yeterken!
Bir resim kazıdın gönlüme sen, giderken...
Yine bir akşam üstü kandırdın yollar!

Ruhumu bir şehir harebesine götürdün.
Aklımı sılada, yarda unuturdun.
Hasreti sen ayağıma getirdin.
Gurbete ittin beni sen yollar!

Yığmış yağmurları üzerime sanki savaklar.
Her yeni gün, yarına bir umut saklar!
Üşüşmeden saçlarıma aklar,
Kırklı düşlerin katilisin sen yollar!

İçtiğim hasrettir bir yudum.
Bir parça gurbet yutkunduğum.
Yattığım, kalktığım kaldı bir umudum...
Dokunma tutacak tek dalıma yollar!

Belki biliyorsun sen nelere gebesin!
Umut da vermiyorsun aslında, karasın.
Bilinmez sen kimden yanasın!
Hesabı hep kendine böldün yollar!

Yükledin simasını aşılmaz koca dağlara!
Koşmaya mesuttu gönül dikenli diyarlara.
Şimdi, gurbet türküleri hakim fısıltılara.
Zahiri, batına boğdurdun yollar!

Sinmiş kokusu her yerine yurdun.
Bu serin rüzgârda bin yıl uyurdun...
Yoksa... Sevdamı kimlere duyurdun!
Ayırmak sana yetmedi mi yollar?

Belki de ben bu alemin acemi yolcusuyum!
Her yol vardırmaz mesut diyarlara.
Belki de dünden kazılmıştır kuyum.
Yollardan kalsın hesabım bulutlara...

Burhan SEVİMLİGİL