Bir senaryo yolculuğundaki;
Son perdenin son oyuncusuyum..
Yokuşları çıktığım ve dinlenme molası verdiğim
Son mecal kavgasındayım.
Soluduğum her nefeste,
Seni kimsenin hissedemeyeceği hislerimle
İçime çekerken;
Senli sensiz anları yaşıyorum kıvranarak.
Bir bilsen ne çırpınışlarımla ayaktayım
Sendeliyorum!
Bir dilsizden farkı olmayan,
Yarı mırıldanışlarımda bir fiil ismini sayıklıyorum.
Keşkelerle yoğrulup, keşkelerle içerleniyorum.
Yanımda kimse yok ! Yanlızığımda
Yaslanacak dallarım kırılmışken,
Bir bilsen ne kadar canım yanıyor.
Bahtımın son perdesini kapadığım
Ümit çiçekli penceremden;
Sensizliklere boğulacağım yarınlar ağır gelecek
Bilmeni istiyorum.
Siyaha çalan bakışların geliyor aklıma;
Sen + Ben oluşumuzun
Karanlığı çekiliyor üzerime..
Kirpiklerim buz tutmuşken kar yağan düşlerime,
Senin milyonlarca kilometre uzağında
Yüzümü tebessüme boğacak,
İçimdeki alevi korlaşan,
SON ŞAİRİM OLACAKSIN, SON SAHNEMDE....



HAZAN YAPRAĞI 10.02.2008