Senden başka kimse duymaz duamızı

İsrailliler'i Mısır'dan çıkarmak için Mısır Firavunu ile konuşanlar da Musa'yla Harun'dur.


...

Huzurla yaşanan yıllar nerede
Herkes birbirine yapar düşmanlık
Dertlerle yaşadık çepe çevrede
Kimseden kimseye fayda olmuyor
Milyon kazansa da huzur bulmuyor

...

Can vermez..çıkmazsa son nefes...

Hazreti Suleyman olsan da...
Tahtın hep sana nasip değil...


...

Umudumuz bize ışık olmuşken
Onun ışığını ateşe çeviren kim
Niçin ateş ile savurur nefretini
Bilmez mi ki biz ateşle yanmayız


...

Haniya evde kimse yok.
Bunu bak mahsus mu ettin ?
Haniya evde kimse yok.

Derdimle dertleşecekti

...

kaile almayın herkes kendi bakış acısını söyleyecektir

Her insanın bir bakış açısı vardır sizler bütün bakış
açılarını görün ve bilin


...

Eşikler yerinde duracak, dünya yerini değiştirmeyecek.
Lâkin sen uyanacaksın; bu, kimsenin ajandasına yazılmayacak.
İçinden geçenler düzene girmeyecek belki, ama susacaklar.
Fazla büyük sevinçler yok, fazla derin kederler de.
Pencere açık kalacak.

...

Gecenin sessiz uğultuları ağır ağır,
Çatıların üzerine damla damla düşerken,
Sen hiç yüreğinin sesini duydun mu?
Gönlünde fırtınalar koparken
Umutlarına elvada demek zorunda kaldın mı?

...

Gizli bahçenden bir gül kopardığın andır.
Sır, artık tek başına taşınamayacak kadar ağırdır.
Ya toprağa düşüp filizlenecek,
Ya da dalında kuruyup bir hüzün olacaktır.


...

Çok yalnız kaldım. Öyle böyle değil… İçimde fırtınalar koparken dışarıdan güçlü görünmeyi öğrenmek zorunda kaldım. Geceleri kimsenin duymadığı çığlıklarım oldu, sabaha kadar içimde büyüyen sorularla uyuyamadığım zamanlar… Çaresizliğin ne demek olduğunu, insanın kendi omuzlarına yaslanmak zorunda kaldığında anladım.
Çok çaresiz olduğum anlar oldu. Yolumu kaybettiğim, nefes almakta zorlandığım, “bir kişi bile mi yok?” diye sorduğum anlar… Yardım istemenin bile ağır geldiği, gururun değil yorgunluğun susturduğu zamanlar. İnsan en çok böyle anlarda tanıyor çevresini; kimlerin gerçekten kalacağını, kimlerin sadece iyi gün misafiri olduğunu.
Ama işte… Bütün bu yalnızlıkların içinden geçerken öğrendiğim bir şey var: İnsan bazen kimseye tutunamayınca kendine tutunuyor. Yıkıla yıkıla ayakta kalmayı, ağlaya ağlaya susmayı, susa susa güçlenmeyi öğreniyor. Herkes giderken içinde kalan o küçük umut kırıntısını korumayı başarıyorsa, işte o zaman gerçekten büyüyor.
Ben büyüdüm. Acıyla, eksilerek, beklentilerimi göme göme… Yanımda olmayanların yokluğunda kendimi var etmeyi öğrendim. Bu yüzden bugün hâlâ buradaysam, bu benim sessiz direnişimdir. Kimsenin görmediği mücadelemin, kimsenin bilmediği yaralarımın ayakta kalma hikâyesidir.
Öyle anlar oldu ki, insan olduğumu unutmak istedim. Hissetmek fazla geldi, yaşamak ağırlaştı. Güçlü görünmek zorunda kalmak, gerçekten güçlü olmaktan daha yorucuydu. İçimde çöken şeyleri kimse görmedi; çünkü ben yıkılırken bile sessizdim. Sessizlik bazen vakardır sanılır ama çoğu zaman çaresizliğin en derin halidir.

...