Rahman ve Rahim Allah'ın Adıyla
“Senin Rabbin, 'ana yerleşim merkezlerine' onlara ayetlerimizi okuyan bir elçi göndermedikçe şehirleri yıkıma uğratıcı değildir. Ve biz, halkı zulmeden şehirlerden başkasını da yıkıma uğratıcı değiliz.” (Kasas Suresi 59. Ayet)
Allah; resul ve nebilerini şehir merkezlerine toplumlarını uyarsınlar, inkârcı ideolojilere karşı fikrî mücadele versinler, ceht etsinler, zenginliği ve yönetim erkini tekelini alan firavunlaşmış kaymak tabakayla mücadele etsinler, fakir fukaraya ve düşkünlere sahip çıksınlar, ezilmiş ve hakları gasp edilmiş kadınlara destek olsunlar diye gönderiyor ve mücadelenin, çilenin, acının, savaşın, azgınlaşmış münafık ve müşrik zalimlerin tam ortasına sokuyor; tasavvuf dinine mensup olan ve evliya zannedilen şeyhler, dervişler, sufiler de şehir merkezlerinden kaçıp dağlarda dergâh açıyorlar ve dış dünyadan soyutlanıp kendi iç dünyalarında Seyru Süluk’e başlıyorlar; cehenneme dönmüş dünyaya sırtlarını dönüp kalplerinde manevî yolculuğa çıkıyorlar; kırk gün halvete giriyorlar; zikir halkasında kafa sallıyorlar veya şehrin gettolarında yaşıyorlar. Kur’an’daki İslâm nerede tasavvuf dininin müntesiplerinin yaptıkları nerede!
Zalimle mücadele etmeyen Allah’ın dostu olur mu?
Nebimiz Musa çobanlık yapıyor, dağlarda yaşıyordu. Allah, Musa’yı resul yaptı ve dağdan şehre indirdi, firavuna gönderdi; şeyhlerde şehirlerden kaçıp dağlara sığınıyorlar, uzlete çekiliyorlar. İşte, bu yüzden derin dünya devleti, kurdukları düzene muhalefet etmeyen ve mistik dünyalarında huzur içinde yaşayan sufilerle uğraşmıyor, tasavvuf ehlinin kendilerine tehdit olarak görmüyor.

...

Kelepçesini parçalamış zümrüdü ankayım ben.
Gök yüzünün her rengi benim.
Gri, sarı, kırmızı ve gök mavisi benim.
Yağmurda benim, çiğde, karda...
Ne çok yandım,

...

Mutluluğu da özlemi de paylaştın benimle
Hayatıma ortak oldun düşlerinle
Hep yaşadın varoldun sevgi çiçeğinle
Dünyam oldun ışıl ışıl gözlerinle..
İşte böyle sevdim

...

sus vakti


...

Sen uzaklarda sın diye.
Ve ben sensiz kalmışım diye ;
Sevindi hep o dost yüzlü düşmanlar.
Tarifsiz yaralar açtı bana yokluğun
Ben hep umutla bekledim geleceğini

...

bu şehir bu gece geç bitecek, sen git istersen
düşünüş, başkaldırı, itiraz, çıkışsızlık, öfke, bulantı.
bunlar her yerde aranan yerli ve kaçak sözcüklerdir
karanlığı yırtmanın görünmez dövüşçüleridirler
yetkileriyle gelirler az sonra “söze karşı silah” diyenler

...

Sevildiğini sanıyorken yanı başında
Bir bakıyorsun darbe gelmiş yakınından,
Boynun bükük
Sırtından yediğin hançer yaraları kabuk tutmaya yüz tutarken
umut kazıyorsun zamana

...

Hasretinden dağlar yürüyor
Halimi bir mevla görüyor
Ben olmadan o yar koku sürüyor

...

baktım da kış ağaçlarına
nasıl sessizce gönderiyor
hafif esintilerle bir olduklarını
tutuklanamaz dokunuşlarla
kelepçeyi tanımaz, bilmez doğa

...

Bekleme beni boşa gelememki
Mapuslardayım esir sevememki
O sevda gözlerine bakamamki
Gelip seni bağrıma basamamki

...