Doldurup bir çuvala ayıkladım yeniden
Küçük bir çocuk gibi kaçışan hayalleri
Sırtından yakalayıp sayıkladım yeniden

Kimisi yorgun düşmüş pejmürde bir haldeydi

...

seni ben hayal ettim Lelia
Zamansız ve mekansız bir diyardan geldin


O uçurtmanın kuyruğunu süsleyen ellerini

...

...

ÖTEKİ HAYAT

Gün söndü kapandı perdeler
Eşim dostum evlatlarım nerdeler

...

İnce uzun parmaklarınla bir gece,
Elma çiçeğinin ahını alıp gelmişsin.
Pembe!


...

Yavaş yavaş eritirmiş anlayamadım
Bir çok şiirler yazdım senin adına
Bir tek mısrasını okudun mu hiç

Kaç şiir ağladı senin uğruna

...

Çocukluğumun geçtiği sokaklar, her köşesinde yaşanmış anılar barındırıyor. O günlerde, bahçede arkadaşlarımla oynarken hayal gücüm sınırsızdı. Düşüp kalkmak, sadece bir oyunun parçası değil, her yarada yeni bir maceranın başlangıcıydı. O yaz günleri, annemin bahçesindeki ağaçların altında oturup mısır patlatırken, komşu çocuklarıyla yaptığımız yarışmalar hâlâ aklımda. Birbirimize en komik hikayeleri anlatırdık ve bu paylaşımlar, dostluğun ne kadar değerli olduğunu öğretirdi. İçimdeki çocuk hâlâ yaşıyor; zaman zaman gülümseyip zaman zaman da hüzünleniyorum.

Selda öğretmen oldu; öğrenmenin ve öğretmenin ne kadar kıymetli olduğunu anladığım an işte o zaman. İlk öğretmenlik deneyimimde, sınıfın kapısını açtığımda içimde bir heyecan vardı. Öğrencilerimin gözlerinde beliren merak, bana yeni bir sorumluluk yüklemişti. Sadece bilgi vermekle kalmayıp, ruhlara dokunmak istedim. Her dersim, bir yaşam deneyimi paylaşmak için bir fırsattı. Öğrencilerime umut vermek, onlara ilham aşılamak için içten bir çaba gösterdim. Gözlerindeki parıltıyı gördüğümde, bir parça da olsa hayatlarına dokunduğumu hissediyordum. Bir gün, sınıfımda bir öğrencim kendini ifade etmekte zorlandığında, onunla küçük bir sohbet yapmıştım. Onun gözlerindeki korku ve belirsizlik, beni derinden etkiledi. O an, bir öğretmenin sadece ders anlatmakla kalmadığını, duygusal bir rehberlik de yaptığını anladım. Ancak, kendi hayallerimin peşinden koşarken duraksadığım anlar da oldu. Öğrencilerimin hayatlarına ışık tutarken, bazen kendi yolumu unuttuğum zamanlar yaşadım. O anlar, beni düşünmeye ve yeniden yönlendirmeye sevk etti.


...

Hırs uğruna aşık ettin sen beni.
Çoruh gibi hep bulanık akardın,
Bu sevdada tanıyamam ben beni.

Nasıl buldun ikimizin güzünü?

...

Kan ter içinde kabuslardan uyandığım
Kimse bilmez kimsenin hikayesini
Hasretini sabırla dokuyup yüreğime sardığım

Bir hüzün mevsimidir sonbahar’- da eylül

...

Mevsimden önce tohum ekilmez
Düşkün biriysen kimseler ilmez
İnsanlar ölmeden kıymet bilinmez
***
Ümitsiz olanın derdi çok olur

...