O ana yeniden girebilmek için bakıyorum. Sanki o fotoğraf bir kapıymış da, yeterince uzun bakarsam aralanacakmış gibi… Yıllar önce yaşanmış, çoktan bitmiş bir an değil de, tam şu an karşımdaymış gibi hissediyorum. Bana bakacakmış gibi, yine gülümseyecekmiş gibi. O bakışta hâlâ bana ait bir yer varmış gibi. Kalbim bunu biliyor çünkü aklım unuttuğunu sandığında bile, içimde bir yer hâlâ onu tanıyor.
Gülüyorum o fotoğrafa bakarken, farkında olmadan. Aynı heyecanı yeniden yaşıyorum. Kalbim, zamanın geçtiğine inanmıyor. Sanki her şey yarım kalmış da, birazdan devam edecekmiş gibi. O anın hazzını duymaya çalışıyorum; sesini hatırlamaya, nefesini hissetmeye, yanımdaymış gibi davranmaya… Kendime bile itiraf edemediğim bir umutla, “belki” diyorum içimden. Belki o an hiç bitmemiştir. Belki ben hâlâ oradayımdır.
Ama her dalışın sonu aynı yerde bitiyor. Fotoğraf yine bir fotoğraf oluyor. Sessizlik geri geliyor. O anın içinden çıkıp bugüne düştüğümde, göğsümde ağır bir boşluk kalıyor. Çünkü hatırlamak güzel olduğu kadar acımasız da. İnsana sahip olmadığını tekrar tekrar gösteriyor. Elinin uzanamayacağı bir geçmişi, kalbinin hâlâ bırakmadığını yüzüne vuruyor.
Yine de… Bütün bu acının içinden tek bir his kalıyor geriye: “İyi ki.”
İyi ki bu kadar anı biriktirmişim. İyi ki gülmüşüm, iyi ki sevmişim, iyi ki o anları gerçekten yaşamışım. Meğer ben o günlerde farkında olmadan bugünkü yarama merhem toplamışım. Bugün bu kadar canım yanıyorsa, bir zamanlar bu kadar çok sevdiğim içindir. Bugün bu kadar eksik hissediyorsam, bir zamanlar bu kadar dolu olduğumdandır.

...

oysa en çok kalanlar bilir.
Bir sandalye,
kimlerin yükünü taşıdığını
hiç anlatmaz,
ama unutmaz.

...

sanki hiç var olmamış bir cümlenin noktasını koymuşlardı göğe,
öğleyle akşam arasında sıkışmış bir saat,
içi boş bir teneke gibi yuvarlandı günün ortasına
ve ortalık bir süreliğine ne adını bildiğim ne de unutabildiğim bir sessizliğe büründü.
Sonra yukarıdan, acele etmeyen ama kararından da dönmeyen bir ağırlık indi,

...

Köy odalarında muhabbet koyu
Dost meclislerinde erenler vardı
Güze bekletip de şenliği toyu
Düğünü derneği kuranlar vardı..

...

Ruhum bağlı değil,
ve budur beni yoran.

Saniyelerim anlamlı da olsa,
her adımımdan da rahatsızım;

...

seni göremeyecek ve
sana şiirler okuyamayacak olmanın hüznü.
Geceyi katladım, ceplerime koydum,
adını kırmızı bir mühürle mühürledim.


...

Dünyayı bana dar etme
Giden gitti çoktan
Ölüme yalnız gidilir

...

zaman kendini saklıyordu,
saatler bir yere yetişme telaşını henüz öğrenmemişti.
Tanışmak,
iki suskunluğun birbirine değmesi gibiydi;
ne soru tam soruldu

...

Nice tahtlar sultanlar gelip -gelip geçtiler
Eksiği fazlasıyla hepsini de bir tutma
Ayrılık mukaddermiş bilip -bilip gittiler.

Kimisi halktan yana kimi halkı doğradı

...

Çulun bende hatırı var.
Hiçbir canı incitmeyen
Kulun bende hatırı var.

Solup gitse gazel demem,

...