Korkuyorduk doğruları söylemekten en çok doğrular korkutuyordu bizi. Hepimiz sahte bir yüz takmıştık, gerçeği kendimizden bile saklayarak. Gülermiş, severmiş, anlarmış gibi yapardık; gülmeden, sevmeden anlamadan. Öyle çoktu ki öyle alışmıştık ki benimsemiştik ki bize ait olmayan kokuşmuş maskelere. Kendimizi anlamadan başkasını anlayabilir miydik? İyi ya da kötünün ortası olmaz ya; iyi olurdu ya da kötü. Bir İran masalında sevdiği kadını arayan bir adam anlatılır, aynı ruhla başka bedenlerde. Adam kadını hiç beklemediği bir yerde bulur. Elinde kazma ile tarlada elleri nasırlı kadını bulduğunda adam çok üzülmüş, sevdiği yüzyıllarca aradığı kadını bulmuştu. Bir sebep kalmamıştı, yollara düşmemesi anlamsız olurdu ama adam mutsuzdu aramayı seviyordu özlemeyi kim bilir belki de acı çekmeyi.

Ne kadar tanıyorduk birbirimizi, en yakınımızdaki insana bile anlatamıyorduk. İçimizde sızlayan yaralarımızı… Biz hep ön bahçede oynuyorduk oyunları, ön bahçede otlar özenle kesilmiş, böceklerden arındırılmış tertemizdi. Aynı bizler gibi, aynada kanayan yüzlerimiz gibi. Ya arka bahçedeki otlar, uzun ağaçlarda böcekler bakımsız ama gerçek. Çünkü arka bahçeyi sahibinden başka kimse görmüyor. Arka bahçe bana sevdiğim bir sözü anımsatıyor. ‘İnsan söyledikleriyle değil sakladıklarıyla insandır’. Bizlerde ön ve arka bahçe gibiyiz. Ön bahçe bize ait olmayan bize aitmiş gibi gösterdiğimiz yüz arka bahçe iyi ya da kötü gerçeğin ta kendisi, insanın sakladığı korktuğu ne varsa sıkıştırılmış unutulmuş, zaman zaman utanılmış. Arka bahçe görülen değil saklanan yüzümüzdü. Bedenimiz kadar gerçekti.

Tiksiniyordum, kusuyordum çoğu zaman yalan bir günün gecesinde. Ne kadar gerçeklerdi. Neden sevmiyordum ben onları, neden bu kadar çok soru soruyordum kendime bu düzmece dünyada kurulan bu düzene ben neden alışamıyordum neden benimseyemiyordum. Terler içinde uyandım kızgınlıkla. Ve yine bir sözü anımsadım: “Kimseye muhtaç kalma kimseyi muhtaç etme.” Yüzlerce iz bulabilirdik geçmişimizde, fotoğraflarımızda. Anımsadığımızda canımız çok yanardı. İnan bu insancıklar beni korkutmuyor, tiksiniyorum kusuyorum hepsi bu… Şimdi bu kadar bokun içinde iyi olan bir şey yok mu? Varda sayısı mı az, dillerini mi yuttular, kalemlerini mi kırdılar, ürküp kabuklarına mı çekildiler? Oyunlar oynamıyor artık sokaklarda. Hava karardığında annesinin sesiyle eve çağrılan üstünü kirlettiği için azarlanan çocuklar yok. Bu düzen bu dünya kirlendi omuzlarına kadar pisliğe girdi.

...

Kızgın çölde kavrulmayan
Fırtınada savrulmayan
Varmı gönül söyle bana ?

Darılıp hiç kırılmayan

...

Yeni bir günün belirtisi bu,
Nasıl da parlıyor yakıyor tenimi,
Tüm güzelliklerin simgesi bu.

Bak yine bir fırtına kopuyor kalbimde,

...

sadece söyleyemediklerinde kalsam,
suskun yaramın merhemi olur mu

...

gizlenmiş hayaline tutsak olduğum bir zamanda.
sana hasretimi, gurbetimi ,hüznümü yazıyurom.
kurgularımda yaşayan anılarımın gülen yüzü nerdesin?

Bir demet papatya alıp geldiğim gün,

...

Eyledin bedeni demir kafesim
Sensiz çıkmıyor bak bu son nefesim
Dünyayı başıma dar ettin GÜZEL..

Yaşamak boşaymış sensiz dünya da

...

terk etmek de güzeldir
sebepsizce ağlamak tenha bir şiirde
bazen aşk için kaybetmek de güzeldir

ağaçlar boylu boyunca

...

Dünyamın güneşi gözümün nuru,
Gönlümün sultanı sanki bir huri,
Kalbimin aynası aşkımın koru,
Böyle bir güzelin aşkıyla yandım.


...

Her yüzü güzelden olmuyor güzel
Bazen de altından uyuz çıkıyor
Âlimdir dediğin bir sürü özel
Dolu sandığın boş havuz çıkıyor


...

ne güzel bir duygu olsa gerek
allah ın bize bağışladığı
en güzel şey sevmek

ayrılık göz yaşı

...