Yıllar,mevsimsiz artık
Gündüzler
Azalıyor teker,teker
Eksiliyor
Hayat sayfaları

...

İktisadı çok sever, çok farklı aksanları
Selektörle uyarır, dikkat polis ve radar
Bir başkadır bilirim, Yurdumun insanları

Yeşil alan görmesin, kuru verir mangalı

...

duvarlara vurulmuş bir bedduanın
gökyüzünde hatmesi inerken
yüreği mavi bir hazinenin
dalgıçların yelkovanında gezinmesinde
kargalar martılarla sere serpe gezinmekte

...

Çemen Hatun’un bu feryadından sonra gök ayrıldı, yer sarsıldı. Türkmenis’tan ın, Karakum ve Sarıkamış deltalarında çökmeler meydan geldi ve Amuderya (Ceyhun) nehrinin Sarıkamış deltasından HAZAR gölüne inen kolu kurudu. Çemen’in Mergen Alp’ın toprağa verilmesinden, YUĞ töreninden sonra Amuderya’nın Hazar’a inen koluna gittiği, orada ağıtlarına devam ettiği, daha sonrada bir daha da görülmediği anlatılır.
Türkmenistan’ın ve Amuderya nehrinin o eski güzelliği kalmadı. Derler ki çölden gelen rüzgarları dinlerseniz, Çemen’in ağıtlarını duyabilirsiniz. “”NURGELDİ ARBATOV’UN ANLATIMI - AKİF KARATEPE’NİN ÇEVİRİSİ olan TÜRKMENİSTANIN JEOMORFOLOJİSİ adlı kitapta Türkmenistanın Karakum ve Sarıkamış çukurundan da söz edilmektedir. Sarıkamış çukurundaki çökmelerden sonra (Amuderya), Ceyhun nehrinin Hazar’a gelen kolu kurumuş, Kaynağı azalan Hazar’ın 8.000 hektarlık alanı bu gün kurumuş durumdadır””
(SON)


...

Gözlerini rezidans kılıp sevmezse olmaz
Tatmin olmayı bekler, aklına verip emir
Hayallerime avans, bulup sevmezse olmaz

Andırmalı yüreği, sevdamın hamağını

...

...

Başlı başıyla anlamalıydık, bazen çoğalıp bazen yarım kalmalıydık. Bazı zamanların yükünü sırtımızdan atmalı, bazen de alışmalıydık. Aç ve susuz yaşamalıydık, vicdanın dur dediği yerde dayanmalıydık. En çokta kalmalıydık bir yerlerde, mesela en doyumsuz kaldığımız yerlerde. Alışmaya alışıyoruz vakit onunla geçmeye çalışıyor. Kaçtığımız yerlerden kaçtıklarımızı buluyoruz. Bazen sıkılıyor bazen kaçıp kaçıp yine aynı yerde karşılaşıyoruz. Biz olmaktan koktuğumuz her ne varsa biz oluyoruz. Dururken bi uçurumda kendimizi aşağıda bulmaktan korkarken, aşağısı biz oluyoruz. Bakarken balkonlardan, geceyi içip sarhoş olanlardan ve olmaktan korkup kaçtığımız utandığımız her ne varsa yüzü oluyor kızarıyoruz. -Biz kimdik? -Neydik? Korkuların ortasında boğulan bi kaç damlacık mıydık? Olmak istemediğim her ne varsa orada buluyorum kendimi. Kırık bi cam parçası gibi bir şeydi ya da kan kaybından yaşamak gibi bir şeydi. En kötüsü de bu ya, her şeye rağmen yaşayabilmekti.

Geceyi bir fincana koyup içmişim.


...

Kana bulanan iki büklüm bir dudak
Leblerden düşen sancılı iç kanama seansları...
matmazetül figan hu sana...

Bilirsin işte

...

Kor dudaklı bir peri Belkıs’ın tek varisi
Kahvenin telvesinden atiyi okumak zor
Leyla’ya sürme olur dem dem cezvenin isi
Yemen’den mihman mıdır cezve fincan ve kahve
Kadim zamandan beri damağı burar telve

...

...