Bunun temel nedeni, evliliğin tarihsel işlevinin değişmiş olmasıdır. Evlilik artık hayatta kalmak, düzen kurmak ve üremek için yapılan bir birliktelik olarak görülmüyor; “ruh eşini bulma” projesine dönüştürülüyor. Bu dönüşüm romantik gibi sunulsa da gerçekte ağır bir yük yaratıyor. Çünkü bir insandan hem düzen hem heyecan, hem güven hem tutku, hem istikrar hem sürekli coşku beklemek insan doğasına aykırıdır.

Modern hayat bu beklentiyi daha da körüklüyor. İnsanlar köpek gibi çalışmak zorunda; zamanları dar, enerjileri sınırlı, stresleri yüksek. İş dışı kalan kısa hayat diliminde mutlu olmak istiyorlar ve bu mutluluğun tamamını evliliğin içine yüklüyorlar. Evlilik, hayatın tamamını telafi etmesi gereken tek alan hâline getiriliyor. Böyle olunca eş, bir insan olmaktan çıkıp çok işlevli bir mutluluk makinesine dönüştürülüyor.


...

-----------------------------------------------------

Bugün sıkça dile getirilen “eril kadın” meselesi, kolayca erkeğin omzuna yükleniyor. Oysa bu yaklaşım gerçeği saptırmaktan başka bir şey değildir. Bir kadının eril davranışlar sergilemesi, bir erkeğin eksikliğinin değil; kadının kendi tercihinin sonucudur.


...

kibre dönüştürdüğünde sen şeytana dönüştün de
haberin dahi yoktur

İlk yaratılışta şeytan tasviri üzerinden ne mesaj
verilmişti

...

Sohbet,hatır
Hüzünleniyor insan
Bu çağa bakınca
Onca güzel değer
Eskilerde mi kaldı?

...

sen yanmak istersen, tutanın mı var..

Hüseyin ışık76
@huseyin-isik76


...

Daha fazla yükleme bu yüreğe suskunluğu,
Taşıdığım her şey
İçimde dağ oldu.

Bir kapı aralansın artık,

...

Kapandı sanma
Sen gittin gideli
Esrik sayılır



...

Birkaç tane dörtlük yazan,
Hemen olur mu ozan?
Ozanlık bedava mı?

...

Düşünerek hep sorgular,
Dünya eşsiz bir manzara,
Ebet müddet ahir dünya!

Rabbim iki göz vermiştir.

...

Cüret, yalnızca cesaret değildir. Cüret, sınırların çizilmiş olduğunu bilip yine de o sınırlara dokunmaktır. Kuralların neden var olduğunu sorgulamaktır. İzin beklemeden yürümek, kapı kapalıysa kapıyı çalmadan itmek, hatta bazen kırmaktır. Dünya, çoğu zaman bu insanlara alan açar. Çünkü düzen, ancak bozulduğunda yeniden kurulur.

Ama cüretin romantik bir maske takması kolaydır. “Sahneyi ateşe vermek” güçlü bir metafordur; insanın içindeki bastırılmış öfkeyi, hırsı ve arzuyu yüceltir. Ne var ki ateş yalnızca karanlığı aydınlatmaz, aynı zamanda yakar. Ağacı kökünden sökmek, meyveyi almak kadar masum değildir. Orada artık sadece bireysel bir kazanım değil, başkalarının kaybı da vardır.


...