Çoğu kez eve haftalıksız dönen, yazlık sinemalara kaçak giren delikanlıları, fabrikalarda damarlarını bırakan işçi kızlarıyla yeni doğan yoksulluğuna yoksul ama bir tas çorbasını komşusuyla paylaşan bu güzel insanların yaşadığı yer, bir sevgi yumağı gibi bedenimi sarıyor, hayatın doğusuna mahsus o karşılıksız sunum, yeni doğanın yoksulluğunu örten acı güneşli bir gökyüzü gibi kuşatıyordu beni.
Oturduğum gecekondu ile İsmet Dayı ve kızı Cemile’nin avlusu arasında on metre var-yoktu. O gece onlara konuktum. Yemek yemiş olmam bir şey ifade etmiyordu. Orada da yemek zorundaydım. Yemek sonrası avludaki sohbette ismet Dayı ile ellerimizde birer kadeh rakı işte öyle yan yana, can cana, dem deme...
Gövdeleri kadar büyük, yürekleri kadar iyilik ve sevgi dolu bu insanları tanımam bu avluya ayak basmamla başlar. Ülkü Tamer’in gözlerinde serçeler yanan, bir aşktan bir dünya kuran sen yeni doğan benim için baştan başa bir avluydun. Heyhat! Sonra Cahit Külebi’nin “Sonra Mevsim Değişiverdi” dediği şey oldu. Bir kamu kuruluşundan emekli olan İsmet Dayı, emekli ikramiyesini bir bankere kaptırdı. Kamyonlarda şoförlük yapmaya başladı. Yorgun ve üzüntülü o büyük çocuk kalbi bu ihanete daha fazla dayanamadı. Cemile’ye inme geldi,sustu hala konuşmuyor. Her şey ne tuhaf çok sevdiğin Orhan Kemal romanlarına benziyor.
Avlu’da akşam oldu, karanlık çöktü, sofralar toplandı, herkes dağıldı. Ne ucuz şarap kafasıyla seyrettiğimiz Çirkin Kral filmleri, ne mahallenin ezbere bildiği Cem Karaca şarkıları. Bağ bozuldu.
“Mektupsuz koma beni. Aşkını uzun uzun anlat. Utanma anlatmaktan. Senin elin benim elimi tutsun. Birlikte sıçratsın ayaklarımız yeni doğanın çamurunu. Aynı duvar halısına işlensin ceylanlarımız“ diyordu Ülkü Tamer ya bence ceylanlarda o duvar halısından kaçalı çok oldu. Avluların sırt sırta vermiş dostluğu, evlerin, sokakların akrabalığı kalmadı. Sıcak yaz geceleri Cemile’nin niyet tutmak için avucuna topladığı ateş böcekleri de bir daha dönmemek üzere uçup gitti.

...

Yusuf Yılmaz
Bulutlar kara kara gelse de
Toprak yağmuru bekler.
Biraz sonra güneş açacak
Her yer bahara dönecek…

...

Güneş doğacak yeniden bu Dünyaya insanlarla
Bu karanlıkların sonu elbet aydınlık olacak bizlerle
Bu Dünyaya tüm insanlar yüzünü Güneşe dönecek
Güneş yeniden doğacak tüm insanlarla beraber olacak

...

Gönüllerde yansa Tevhid ateşi
Her gün karşılansa sabah güneşi
Kucaklayıverse kardeş kardeşi
Mutlu doğar güneş Karadeniz’de!

...

Filler havada uçamaz.
Ağaçta karpuz olmaz,
Karıncalar insan ezmez.
Doğa üstü.


...

Gürül gürül akar sular
Parlayan bir gökyüzü
Yağmurla birlikte
Gökkuşaklarıyla şenlenir
Nasıl doğa ile bütünüz

...

Herkesi eşit kucaklar.
Gün biter ufuktan aşar.
Var ve yokluğu anlatır.

Güzel gezer bürünerek.

...

Adımı koymuşlar kahbe ah dünya
Lanet eder kızarlar niye bana
Suçlu benmiyim dönüp bak insana
Her canlı yaşar var hepsi burada

...

KEMAL DOĞANAY ÜSTÂDIMA (Akrostiş Şiir)

K emal Doğanay üstât şairlerin hasıdır
E n güzel şiirleri tarihe mirasıdır
M emleket sevdâlısı, şiirden atlasıdır

...

Böcekler uçuşuyor
Artık bahar geldi diyor
Haykırıyor doğa ana
Havalar ısınıyor güngün
Kışın o sıkıcı günleri

...