Baharı başkasına ayırmışlar.
Gönül desen bin yerinden müebbet,
Yolu hep yokuşa çıkarmışlar

...

mecnuni rüyasından
kurtuluşumu kutlayacağım
hüzünlü ve sensiz.
neşem bulunmayacak;
varsın talan olsun.

...

Yeşillenir, tüm ovalar
Şırıl şırıl, akar sular
Misk kokuyor, dağlar taşlar
Geldiğinde, güzel bahar


...

Gecenin yarısında, düşüncelerimde gezersin,
Sen gitmiyorsun, hep bendesin.
Sebepsiz beni terk edemezsin,
Sevginin tarifi yok, bahanesi çok.

...

Gökyüzü daha bir mavi,
Yüreklerde umut yüklü bir düğün,
İşçinin, emekçinin gür sesi.

​Nasırlı ellerin kutsal izi,

...

​Her yılın Mayıs ayının ilk günü, dünyanın dört bir yanında milyonlarca insanı aynı duyguda buluşturan özel bir takvim yaprağıdır. Kimileri için "İşçi ve Emekçi Bayramı", kimileri için "Bahar Bayramı", kimileri içinse hak arayışının ve mücadelenin sembolü olan 1 Mayıs, tarihsel derinliği ve toplumsal anlamıyla insanlık tarihinin en önemli dönüm noktalarından biridir.
​Tarihsel Arka Plan: Chicago’dan Dünyaya
​1 Mayıs’ın kökeni, 19. yüzyılın sonlarında sanayi devriminin getirdiği ağır çalışma koşullarına karşı bir başkaldırıya dayanır. 1886 yılında ABD’nin Chicago kentinde işçilerin "Günde 8 Saat Çalışma" talebiyle başlattığı grev ve sonrasında yaşanan trajik olaylar, bu tarihin evrenselleşmesine neden olmuştur.
​1889: İkinci Enternasyonal'de 1 Mayıs, işçilerin ortak bayramı olarak kabul edildi.
​Türkiye Süreci: Osmanlı'dan Cumhuriyet'e uzanan süreçte kutlamalar yasaklar ve serbestiler arasında gidip gelmiş, 2009 yılında ise Türkiye'de resmi tatil ilan edilmiştir.

...

Yüreğimde açan güller gibisin...
Sildin derûndaki sîtemi, âhı;
Rûhuma süzülen yeller gibisin...

​Gönlümün sarayı seninle doldu,

...

yüreğinden eksilterek çoğalttın başkasını,
kendinden vererek tamamladın yarım kalanları.
Sessizce büyüttün başkalarının baharını,
Kendi içinde kışını saklayarak.


...

Yağmur yağar şimşek çakar
Nehir coşar çeşme akar
Heryer yeşil artık bahar
Sevinç sarar şu içimi

...

Ben hayatın o en keskin virajında, on iki yaşımın tüm masumiyetini bir trafik kazasının soğukluğunda bıraktım.
Bir gece yarısı, gökyüzümün en parlak iki yıldızı söndü; annemi toprağa, babamı sonsuzluğa uğurlarken çocukluğumu da o boşluğa fırlattım.
Herkesin uykuda olduğu saatlerde ben yorgun fabrikaların isini soludum, geceleri ekmeğimi taştan çıkardım; gün ağarınca da okul sıralarında geleceğimi tırnaklarımla kazıdım.

Kimseye eyvallah etmedim, kimsenin gölgesinde serinlemedim; başım dik, alnım ak, onurumla yürüdüm bu yirmi sekiz senelik çetin yolu.

...