Ne ben kazanabildim.
Biz bu aşkı yetiremedik,
Birbirimizi kaybettik.

Belki sen sustun gururundan,

...

Boş ver be arkadaşım,
Bu dünya böyle...
Çok da değer vermeye gelmez.
Yaşamla ölüm arasında
Göz açıp kapayıncaya kadar

...

Bir şiirde olsam mesela

Yaz beni de

Satır aralarında olmaya razıyım

...

Seni yaşamak,
Düşlerimde yaşatmak,
Bir masalın en güzel yerinde soluklanmak gibiydi.
Maviye çalan bir umut,
Uzak kıyılarda ışığı görünen bir düş gibiydin.

...

Yaşlı çift evliliklerinin kırkıncı yıl dönümünde paraya kıymışlar, Avusturalya''da tatil yapmaya karar vermişlerdi.

Uçağın penceresinden saatlerdir okyanusu seyrediyorlardı.
Sessizliği pilotun anonsu bozdu:

...

​Gözlerine mülteci, yüreğinde sürgündüm
Sen gül-dün göğsümde, cennet kokan
Ben sendim, gözlerinde batmayı unutan

Biz seninle,

...

Her umuda koştuğumda, ayağıma ilk çemberi takan sevdiğim oldu. Ne zaman gökyüzüne bakıp "belki bu defa" desem, umutlarımın boynuna ilk ilmeği yine sen geçirdin. Ben düşmanımdan değil, en çok dost bildiğim yürekten yara aldım.
Bazen dayanamayınca volkanik bir dağ gibi patladım; lavlarım aktı hayatın en dip noktasına kadar. Kızgınlığım insanlara değil, bana reva görülen haksızlığa aktı. İçimde yanan ateş ne intikamdı ne de nefret; yalnızca hakikatin susturulmuş çığlığıydı.
Bazen de köklerine rüzgâr oldum, onları dağın en yüksek zirvesine kadar taşıdım. Bir ağacı meyvesi için değil, gölgesi için sevdim. Bir insanı çıkarım için değil, yüreği var sandığım için sevdim. Meğer gölgesi olmayan ağaçlar da, vicdanı olmayan insanlar da varmış.
Ne dipteyken amacım yıkmak oldu, ne de zirvedeyken seni ezmek. Çünkü ben yüksekten bakmayı değil, aynı hizada yürümeyi öğrendim. İnsan olmanın büyüklüğü başkasını küçültmekte değil, kimseyi ezmeden ayakta kalabilmektedir.
Şimdi susmuşsam Karacadağ'ın uyuyan volkanları gibi; sebebi takatsizliğim değil. Uğruna artık gürleyeceğim hiçbir şey kalmadı. Her suskunluk yenilgi değildir. Bazı sessizlikler, söylenecek her sözün israf olacağını anlamış yüreklerin son asaletidir.

...

İçimizdeki o pencereleri kim açıyor biz uyurken?
Hani şu rüzgar bile girmeye korkarken,
perdeleri havalandıran o gizli el kimin?
İnsan kendi bedeninde bir yabancı gibi gezinir mi?
Gezinirmiş.

...

Ört üstüme sevgini üşüme
Nefesinde kök salarım
Güneşin bittiği yere

Hasretin yenilmesin ayrılığa

...

Mevsimlerin acelesin den
Değişmeyen tek şey akşam çayım
Kitaplarım,dergilerim
Sahafların tozlu raflarından alınan
Okunmamış,bir şiir,bir öykü

...