ODTÜ – Beynimdeki Meşale.

Ben bu şehre sürgün geldim kardeşler,
ceplerimde kırık düşler,
avuçlarımda nasır,
yüreğimde kızıl bir yangınla.

Bir çiftçinin
harmanda unuttuğu
son buğday tanesiyim ben.
Bir kuru otum dağ başlarında,
bir kıvılcımla tutuşacak.

Ey ölüm!
Çek ellerini kirpiklerimden!
Daha işim bitmedi benim.

Daha bir çocuğun saçını okşayacağım,
bir annenin gözyaşını sileceğim,
bir işçinin nasırlı eline güneşi bırakacağım.

Varsın bağışlamasın beni hayat!
Küllerim savrulsun
ODTÜ’nün yamaçlarına;
bir fidan olur yeniden biterim,
bir gençlik türküsü olur söylenirim.

Susma ey hayat!
Yaralarından nehirler fışkıran hayat!
Bir meşale yap gömleğimi,
bir ateş yap sesimi,
bir kavga yap yüreğimi!

Çünkü karanlık,
bir kamp kurmuş
memleketimin üstüne;
çünkü korku,
bir paslı kilit gibi vurulmuş kapılara.

Ama bilsinler:
Bir kıvılcım yeter bazen
koskoca bir geceyi tutuşturmaya!
Ey güneş!
Uzat tepelerin ardından gülüşlerini.
Yarasına akrep düşsün
aydınlıktan kaçanların.

Ben bu hayatı
bir anneye bağışlıyorum,
bir bebeğin ilk gülüşüne,
bir öğrencinin düşlerine,
bir emekçinin ekmeğine.

Ve şimdi...
Fitilini ateşliyorum dilimin.
Sözlerim yanıyor!
Beynimde bir meşale büyüyor, damarlarımda bir isyan yürüyor.

Bilin ki susmayışımın
bir yanı ölümdür,
bir yanı da ölümü yenmeye çalışan insan.
Bir çöl çiçeği açıyor gecenin alnında.

Kalbime kızıl bir yaban gülü takıyorum.
Çünkü ben,
köklerinden koparılmış
bütün insanların kardeşiyim.

Yırtık çoraplarımdan taşar köklerim,
çıplak ayaklarımda memleketin toprağı, ellerimde ekmek kokusu.
Ve haykırıyorum
ODTÜ’nün orta yerinden:

Ey karanlık!
Ey zulüm!
Ey insanı insana kırdıran düzen!
Biz geldik!
Dağların öfkesiyle,
ırmakların sabrıyla,
işçilerin nasırıyla,
öğrencilerin düşleriyle geldik!
Bir meşale taşıyoruz beynimizde.

Bir gün mutlaka ateş alacak gökyüzü.
Bir gün mutlaka güneş
emekçilerin avuçlarında doğacak.
Bir gün mutlaka korkunun surları yıkılacak.

Ve o gün,
bir çınar gibi yükselecek ODTÜ,
bir halk türküsü gibi yayılacak adı.
Çünkü susmak bize göre değil kardeşler!
Çünkü hayat, tükenip gitmek değil, karanlığın alnına bir meşale çakmaktır!

Not;
Bir zamanlar ODTÜ’de fetö’ işbirlikçileri arasında kaldığımda yazılmış bir şiir.
Yaptıklarını anlattım diye adıma farklı farklı dokuz dava açtılar en son.
Bakırköy’de final yaptım. Abdullah Oral..