Hayatta elindekilerle mutlu olmak, bulunduğun konumda ve pozisyonda mutlu olmak ve bunun bilincini hissetmek çok önemlidir, eğer içinde biraz azim ve inanç varsa bu her daim bir üst kademeye çıkar ve sadece senin yapman gereken azimli ve inanarak hedefine odaklanmadır, Ben Hatay’ın Antakya merkez ilçesi, Kisecik köyünde doğdum, köyümüz Antakya ilesinin tam orta yerinin batı tarafında kalır, Amanosların doğrusuna düşer, köyümüz öyle bir yerde kurulmuş ki, gören hayretler düşer, her yeri dağlarla çevrili köyün alt bölgesi iki ikiz tepe ile gizlenmiş bir haldedir, bu tepelerin adları da biri Mağarının ardı, diğeri de kesme kayadır bu iki tepe birbirlerini o kadar benzer ki görseniz bir karpuzu tam orta yerinden ikiyi ayrılmış gibidir, genel bu tepelerde köyde havancılık yapan kişiler havanlarını otlatırlar çünkü tepelerin doğru tarafında mera alanları bulunmaktadır, benim de buralarda çok keçi otlattığım olmuştur, hatta çokça anım bulunmaktadır, bu tepelerde nisan-mayıs aylarında bir çiçek çıkar, bu çiçeğin öyle bir gizemli ve mükemmel bir rengi vardır ki bakınca insanı büyüler, lacivert, mavi ve mor karışımı bir renktedir, bu çiçeğin boyu 25-30 cm arasında değişir ve uzunca yaprakları ve sapı olan bir çiçektir, çiçeğin sapı bizim köyün bütün yaşayanları tarafında yenilir ve tadı da şekerli ve çok güzeldir, bizlerde keçi otlatırken bu çiçeklerden çokça toplar ve çobanlık yapan arkadaşlarımızla adeta yarış yapardık, kim daha fazla çiçek toplayacak ve en güzellerini kim bulacak diye, bu ikiz tepelerin alt taraflarında bu çiçeklerden bulmaya başlardık ve her bulduğumuzu sapındaki yapraklarından ayırarak yerdik, tepeye çıktıkça çiçeklerin biraz daha güzellerini bulur, hem toplayarak ve hem yiyerek tepeye doğru çıkamaya devam ederdik, tepenin orta yerine geldiğimizde Antakya ilçesi görünür ve biraz o manzarayı izler ve çok mutlu olurduk, Antakya’ya gittiğimizde neler yapacağımızı hayal eder çobanlık yapan kendi yaşıtlarımla konuşurduk, öyle güzel hisler ve öyle güzel hayaller kurardık ki, sanki o yüksek yerde o hayali elimizle tutar gibi olurduk, o anki mutluluğu ve hazzı yaşamak keşke yeniden gerçekleşebilse, çobanlık yaptığımız arkadaşlarla tekrar çiçeklerden toplamaya başlardık ve tepeye doğru çıkmaya devam ederdik, ne kadar yükseğe çıksak o kadar güzel ve fazal çiçek olurdu ki kucaklarımız çiçek ile dolardı, artık o kadar yerdik ki, kucağımızda topladığımız o en güzel çiçekleri artık yemek istemezdik, çünkü karnımız doyardı çiçeklerin sapını yemekten, topladığımız o kadar güzel çiçekleri de artık diğer keçi otlatan, bizlerden büyük teyzelere, ablalara, arkadaşlara verir hep birlikte eğlenirdik, sonra ben meralık alanda bulunan büyük büyük zeytin ağaçlarını altına uzanır karşımda o güzel tepeyi izlerdim, bir gün aklıma tepenin neden ilk olarak en yüksek yerine çıkıp en güzel çiçekleri toplamadığımı sorguladım kendimce, fakat hiç bir gün o tepenin en yüksek yerine çıkarak o çiçekleri toplamadım, yıllar sonra bu keçi otlattığım arkadaşımla analarımızı paylaşıyorduk, o an şunu fark ettim yaşadığım ve başımdan geçen bir çok olaylardan sonra, bu tepenin altında o çiçekler keçiler, koyunlar, inekler tarafından yenilen ve bir çok insanın orada çiçek topladığını bildiğimiz halde bizler hep tepenin atından çiçek topladığımız da da yine yılmadan ve usanmadan, mutluluk ve azimle yükseklerde daha güzellerinin olduğuna inanarak çiçekleri topluyorduk, her noktasında ayrı bir haz ve tepeye çıkmak için daha bir istek ve gayret vardı içimizde çünkü, kendi kendime dedim ki hayat bize bu tepe gibi bir çizgi sunuyor ilk aşmaları zorluk, mücadele, eksiklik, basit ve küçük mutluluk, insan azim ve kararlı oldukça, bunun sonuçlarında daha da güzel, şeyleri yakalayacağının bilincinde ve inancında olmasıdır.