Gönlüme düşen nağmelerde hissettim ben seni, Güzel bir kızın saçlarının dalgasında dolaşan rüzgarda, ağlayan bir çocuğun gülümsemesinde, kıştan sonra baharda hissettim ben seni. Dua eden bir gönlün dilinden dökülenlerde hissettim ben seni. Ve yağmurdan sonraki gökkuşağında ey umut...Şimdi yüreğimize düşen nağmelerin bam teli sessiz. Rüzgarlar esmiyor sanki eskisi gibi. Ağlayan çocuklar tekrar gülmeyecekmiş gibi geliyor.Ama sonra birden aklıma geliyor: Her kış bahara gebe değil miydi? Sararan yapraklar tekrar açacaktı elbet ; topraği yaracaktı filizler. O zaman korkmak neden? Umut hep var olacak. İnsan doğup insan kalabilenler sayesinde şu dünyada.Sanal dünyada kendi gerçekliğimizi ararken televizyonda, telefonda; kalplerimizin ritmini yükseltiyorlar ;ama gerçek ama değil. Görünen kadar görünmeyende var.Ve zaman gösterdi sahteyi ve gerçeği Çocuklarımızın, gençlerimizin özgürlük adı altında beyinlerini ve bedenlerini zehirleyenleri. Unutma kalbinin ritmini sen günlük hayatını düzene sokarak düzeltebilirsin.Her aile küçük bir devlet benim için. Küçük ama güçlü devletler zamanla büyük sağlıklı milletlere dönüşür. İlk önce önyargıları bir kenara bırakıp okuyan, anlayan araştıran olmalı herkes.Ve bazen zamana bırakmalı; zaman herkesi hakettiği yere koyar elbet istese de istemese de. Bizim sorumluluğumuz çocuklarımızı beyni ve kalbi sağlıklı, merhametli yetiştirmek.Nefret yerine sevgi tohumları ekmek.Kadınlarımızı eğitmek ;çünkü nesilleri en çok kadınlar yetiştirir.Bazen iyi bir çocuk yetiştirmek bir nesli, bir milleti kurtarmaktır.Kelimelerin gücüne çok inanırım tabi ki doğru anlamıyla kullanılırsa; çünkü anlamını tam bilmeden kullandığımız kelimeler yaşam deneyimlerimizi kodluyor ve yetiştirdiğimiz her çocuğa o duyguyu yüklüyor.Dedik ya bazen bir çocuk yetiştirmek bir milleti kurtarır.Tıpkı M.Kemal Atatürk gibi.O yetiştirilen çocuk:" Ya İstiklal ya ölüm "diyerek bir millete özgürlüğüne giden yolda kelimelerin gücüyle öncülük etti, uyanışa geçirdi.O halde kimseyi suçlamadan; her birimiz toplum olarak çocuklarımızı kendimiz yetiştirmeliyiz , kapitalizmin baskılarından ve doyumsuzluğundan kurtararak hamurlarını yoğurmalıyız.Çünkü insan ihtiyaçları sınırlı; istekler, arzular sınırsızdır.Farkındaliğı yüksek ve kendi kendine yetebilen; zamanla, çalışarak daha iyi bir geleceğin var olabileceğini göstermeliyiz.Onlarla birlikte bu öğrenme yolunda öğrenerek daha iyi ve güçlü bir millet olabiliriz. Işıl Koyuncu.