Yazıynızı okurken içimde bir ferahlık, bir genişleme ve en çok da bir özgürlük hissi oluştu. “Sırrını insana değil, suya anlat” cümlesiyle başlamak… Ne kadar eski, ne kadar derin bir bilgelik. Annenin o cümlesi, küçücük bir bedenin masum idrakiyle tam kavranamaz, ama zamanla her kelimesi birer birer yerine oturur. İnsanı tanıdıkça, o aynadaki tezatları, maskeleri, yüzlerce yüzü gördükçe anlıyorsun sırrın neden emanet kabul etmediğini. Şaşırdım, diyor. Su bizzat kendini tutuyor da, sudan gelen insan neden sızdırıyor bağrındakileri? Bu soru çok yerde kalbime saplandı.

Sonra İstanbul’a sesleniş… Ey aziz İstanbul! Asırlardır ne fısıltıları, ne kördüğümleri, ne ifşa olmamış sırları barındırdın o vakur bağrında. Boğaz’ın serin sularından ne fırtınalar, ne sineleri yakan analar, ne dinmeyen acılar, ne vuslatı kıyamete kalan aşklar gelip geçti. Kimi sessizce boğulup yitti, kimi efsaneye dönüştü, kimi akıntıyla sonsuzluğa taşındı. Ve şimdi, bunca dalganın, bunca gürültünün arasında nihayet ben geldim. On altı milyon dertli hikayenin ortasında, bana da ayıracak sakin bir kuytu, bir parça nefes var mı? Bu efsunlu turkuazlığın içinden tek bir damla, benim payıma düşen o koskoca hikayem sığar mı? Bu soruları okurken İstanbul’un sırtındaki yükü hissettim, ama aynı zamanda kendi hikayemin o şehre sığıp sığmayacağını düşündüm. Bilemiyorum, nereden başlasam, hangi sitemli kelimeye tutunsam, ucu yine dönüp dolaşıp o dilsiz acıya varacak.

Yorgunsun, dalgalarının iskeleye vuruşundaki hırçınlıktan seziyorum. Koca bir şehrin vebalini, günahını ve kederini taşımaktan bir hikayeyi daha sırtlanacak takatin kalmadı, biliyorum. Ama müsterih ol ey koca çınar, ruhunu karartma. Seni yormaya, insanların vefasızlıklarını şikayete gelmedim. İşte bu çok önemli bir ayrım. Gelen dert anlatmaya değil, özgürleşmeye, affetmeye, kendini azad etmeye gelmiş.

Benim hikayem, kendi cüz-i irademle, alnıma yazılan mukadderatımın sessiz işbirliğinden doğdu. Belki de hikayemi en güzel kılan şey, Yaradan’ın hatırına, payıma düşen o çileli hikayeyi saf bir rıza ve muhabbetle sevebilmek. Zira O, “Rabbinin hatırına sabret” diyor. İşte o yüce hatırın altında, insandan yana heybemde biriken hiçbir kırgınlığı, hiçbir sitemi bırakmayacağım sularına.

Bugün, ruhumu kendi ördüğüm karanlık zindandan, geçmişin prangalarından azad ettiğim o kutlu gün. Herkesi, her haksızlığı hakkıyla affettiğim, nihayet kendimi de o bitmek bilmeyen suçluluk duygularından bağışladığım o milat. Bu muazzam ferahlığı, bu içsel devrimi seninle, senin asırlık şahitliğinde kutlamaya geldim. Geçmişin yükünü, yaşanmışlıkların tortusunu senin serin sularına emanet edip, yeni bir şafağa doğru, rüzgarı arkama alarak geleceğe yelken açmaya geldim.

Bak, sislerin arasından bir vapur yaklaşıyor kıyıya. Bu sıradaki vapur, geçmişin prangalarından sıyrılanlara, dünyadan ve en çok da kendinden azad olan tüm hür ruhlara gelsin.

Bu yazıyı okurken öyle derin bir huzur ve özgürlük duydum ki… Uzun yıllardır görmediğim güzel şehre geldim, sanki ben de o vapura bindim. Kendi prangalarımı, kendi suçluluklarımı, kendime yüklediğim yükleri bir bir sırtımdan indirdim. İstanbul’un sularına emanet ettim. Affetmek bu kadar ağır, bu kadar hafif olabilir. Kendini bağışlamak belki de en zor zafer. Ama bu yazı, onun mümkün olduğunu fısıldadı bana. Sırrını suya anlatmak, insana değil… Ve suyun asla sızdırmayacağını bilmek. Ne büyük bir teselli. Bu yazıyı yazdığınız için teşekkür ederim. Kendi azad oluşuma küçük bir adım daha attım. Ruhunuza, kaleminize sağlık. O vapur hepimize gelsin.

Kırılmasın kalemin. Mutluluk gölgen olsun güzel insan...