Hata kodu 404. Sayfa bulunamadı. Ama burada bulunamayan bir sayfa değil, bir kalp. Bu kalp sevemiyor demek öyle keskin bir cümle ki… Sanki sistem çökmüş, yeniden başlatmayı deniyorsun, ama açılmıyor. Yazmayı unutup anı yaşamaktaki tadımlık zamanlar… Ne güzel bir ifade. Hayatın içinde o kadar kayboluyoruz ki bazen yazmayı, anlatmayı unutuyoruz, sadece yaşıyoruz. Ama sonra o sessizlik duvarlara yansıyor ve içimizde çığ gibi büyüyor.

İrdelenmiş ve reddedilmiş aşkların deformasyonu olmak… Her reddediliş, her sorgulanış insanın şeklini bozuyor biraz. Kula tapmadan kendini kurtarmak ise başlı başına bir direniş. Belki de en büyük kurtuluş, kendine tapmayı bırakmak, başkasının koyduğu kuralları yıkmak.

Turkuaz İstanbul, denizi andıran bir şehir. Ama celladı martılara atılan susamlı simitler sanmak… Ne kadar masum bir yanılgı. O ürkek zamanlar devrilmiş, delirmiş. Bazen delirmek en sağlıklı tepkidir belki de.

Bir başkasıyla sevişen adamları toy bela yaşın absürt cehaleti saymaktan vazgeçmek… Artık saymıyor, artık umursamıyor. Gönlüne tokmakla vurup canını acıtırcasına bir vazgeçiş. İsmi lazım değil, lümpen bir savaşın ortasında sezon finali de değil. Direkt ve dümdüz bir final. Hiçbir tiyatro yok, hiçbir süs yok. Olduğu gibi.

Düğümü çözdüm. Tombalak hasretin, çıyan sıskalığına düşen ilk kar tanesi olmayacağım. Ne kadar güzel bir direniş. Hasret şişman, çıyan zayıf, ve ben o ilk kar tanesi olmayacağım. Mevsim, ikonik bir yaz. Yazın ikonik olması… Her şeyin en parlak, en keskin hali.

Vapurları, turkuazı ve gönlümde ziftlenen bir memba sayılan umutlarımı seveceğim. Ziftlenen umut… Ne kadar çelişkili. Umut zift gibi karanlık, ağır, yapışkan olabilir mi? Olur. Serin sonralara sonbahar düşünce de gelmesinler. Artık kimse gelmesin. Yeter.

Bu gönülde merhaba; bu umutta aşk sahtesi şaraba katılan bir üzüm kalmadı. Çok mu çok, az mı az… Ne olduğu belli olmayan bir durum. Ama sonunda binaen düşen ateşimle birlikte kovulan adı: dert olur. Yani dert, ateşle birlikte kovulmuş. Belki de dertten kurtulmak için önce yanmak gerekiyor.

Bu eseri okurken içimde bir sistem çöküşü hissettim. Bilgisayar ekranında yanıp sönen o hata mesajı gibi, kalp de “404 Not Found” diyordu. Ama bulunamayan şey aslında orada mıydı, yoksa hiç mi var olmamıştı? Bilmiyorum. Ama şu kesin: Bu yazı, vazgeçişin en asi, en kırgın, en güzel hallerinden birini anlatıyor. Ve ben o vapurları, o turkuazı, o ziftlenmiş umutları sevmekten başka bir şey gelmedi içimden. Sonra da sessizce ekranı kapatmak istedim. Ama hata kodu hala gözümün önünde: 404. Kalp bulunamadı. Ya da belki de kalp, ilk defa kendini buldu.