​Aydınlıkla karanlığın arasında,
İşte tam da oradayım.
Kendi kapımın aralığından,
Hep buradan bakıyorum.
Yanına varmam bir adıma bakar,
Ama bir türlü atamıyorum.
Hoş, atsam ne olacak?
Karanlıkta görünmüyor,
Aydınlıkta istenmiyorum.

​İşte bunlar sizinle konuşmak için kurduğum ilk cümlelerim... Neler anlatmak istediğimi bilmediğim ama söylemeden de duramadığım bu yegâne yerde amacım, içimi boşaltmaktan ziyade; içimdeki karmaşayı, sorunu, derdi, yarayı; düzene, çözüme, dermana, merheme, hatta daha nicesini niceleriyle takas etmeye geldim.
​Ahenkli yazmayı severim; hele bir de kelimelerin süsleri, kafiyelerin sesleriyle birleşince... Kim bilir, belki de yalnız olduğumu düşündüğüm ufkumun çizgisini genişlettikçe yeni hayatlara misafir olur, tıpkı eskiyen sayfalarına rağmen başından sonuna kadar aklımızda çalınan melodiye bir nota da ben olurum