...

Değer anlayana verilir, sevgi de öyle. Sevgisizliğin üstünden geçecek bir kalem aradım ama, henüz bulamadım.

Bunca zaman ağladığımda nasıl birşeyler düzelmiyorsa, gülerek selamladığım devasal fikirlerim de olmadı. Neyi çok istedimse hep ona geç kaldım.

Yalnızsam hep yalnız kalmaya devam ettim.
İpin ucunu kimseye vermedim, iğneyi kendime batırdıkça sayısı tükendi sandığım hataların üstünden tekrar geçtim..

Sadece bir gökkuşağından ibaret değilim ki; Güneş çiziyorum yağmurun yanına.
Olmadı renkli bilyeleri oyuncak yapıp, yedi yaşına giriyorum. Sekize kadar saymayı bilmiyorum..

Çok değil, bütünüyle aklanmak ve bütün olaylarda haklı olmaktan yorgun düşen bir kaplumbağa gibi sürünerek yol alıyorum..

Her kelimede bir kaybederken, her cümlede bin sorun daha yok oluyorum.

Bu kadar anlamsızlığı bir araya getirip, üstüne
delil koyamıyorum. Bedeli ağırlaşmış bir muhabbetle gün saydığım olmuştur elbet;
İçinden çıkamadığım yığınla hücre..

Kaldıki hayata karşı koyacak gücüm bile kalmadı.Yüzsüzlük, yüz ölçümünün kaç altındadır o na dair fikrim bile olmadı..

Almaktan sonra, sevgi biriktirmek gelir hep aklıma.. Sevmekten sonra, sonsuzluk.
Onun bir sonu yoktur. Sondur o kalbin başlangıç çizgisi..

-Değersiz mi hissettin kendini orda , olmadı mı , soğuk mu girdi içeriye; kapıyı kapat, camı ört uykun varsa uyu!

Anlamsızlığa anlam katarak körelmiş duyguları tarihe yazmanın bir anlamı yok.
Hayat o kadar kısa ki, çok üzüntü , çok stres çok yıpratıcı oluyor..

Yasakladım bunları kendime.
Huzur istiyorum sadece huzur.

Bu yüzden en çok çiçek koklamayı sevdim bu hayatta. Su verdim daima vazoda bekleyen begonyaya.

Sardunyalara "günaydın" dedim; evde kimse olmayınca..
Sarmaşıkla konuşup , bir çınara içimi döktüm..

İşte böyle başa çıkıyorum dünya dedikleri bu yalanla.

Sende öyle yap.. İyi geliyor.
İçin huzurla doluyor.. Gerisi sadece teferruat...

Fruze Özge