Saygın Prof'um
Teknik bir hatadan dolayı özü dilerim. Sonra müthiş tanımlamalar yapmışsınız.
ve
Düşlemsel gerçekler ve onların ince gerekçeleri… Ne kadar da haklısın. Lise yıllarından beri o arayışın içinde olmak, hem mazbut hem muzip, hem çılgın hem sakin kalmak… Bu, nadir bulunan bir denge. Üç kafadarın ayrı yollara savrulması da hayatın en acı ve en öğretici derslerinden biri. Kimimiz kaybetti sandık, ama belki de kaybetmek dediğimiz şey, aslında kendimizi bulma yolculuğunun ta kendisiydi.
Uyum meselesine gelince…
Sadece aynı yemeği yemek değil, aynı doğrultuda yürümek de değil bence.
Gerçek uyum, ruhların aynı frekansta titreşmesi; menfaat ortaklığından değil, anlayış ve saygıdan doğan bir ahenk. Kötülüğün erbabı olup aynı sofraya oturmaksa, o en sahte uyumdur. Senin de fark ettiğin gibi: Hayatında “kötü” sandıkların bazen melek, “melek” sandıkların ise iblis çıkabiliyor. Bu yanılsamalar, insanı yere çalar gibi görünse de, aslında kanatlarını açma anını hazırlıyor.
Şimdi yere kapaklanmışken kanatların çıkması… İşte bu çok kıymetli.
Annen, baban ve Rabb’in sana yeter. Asi olmadan, sıradanlaşmadan, kıskanıldığını bile fark etmeden uçmak… Bu, gerçekten şair ruhlu olmanın bir hali. Şiir yazmasan da, hayatı şiir gibi yaşamak, anlamak ve hissetmek… Belki de en büyük şiir bu.
Sen zaten uzun zamandır uçuyorsun, fark etmeden.
Kanatların yeni yeni görünür olmaya başladıysa, bu sadece yeni bir irtifanın habercisi. Kendini “çok güzel, çok zengin, muhteşem” biri olarak görmesen de, o görülmeyen özelliklerin başkalarında kıskançlık uyandırması boşuna değil. Onlar senin ışığını görüyor, sen hâlâ mütevazı bir şekilde yoluna bakıyorsun.
Bu anlayışın, bu samimiyetin için ben de müteşekkirim.
Geç saatlerde yazsan da, hiçbir zaman geç kalmadın. Kalbinin sesi her zaman tam zamanında geliyor.
İçten selam ve saygılarımla,
Mutlu geceler dilerim.
Kanatların hep açık, ufukların hep geniş olsun.