Siz Döngü yazınızda yaradılışın sebebini sadece bilinmek istedim sorusuyla ele alıyorsunuz. Gözlerin varlığı evrenin kendine bakmasını sağlıyor, atomlar bir araya gelip bilinç oluşturuyor ve ruhun perdelenmiş benliğiyle o sonsuz döngü devam ediyor diyorsunuz. Bana göre bu döngüde asıl mesele sadece bilinmek değil; evrenin kendini “hissetmek ve deneyimlemek” arzusu. O muazzam boşlukta tek başına kalmak yerine kendini parçalara ayırarak acıyı, sevinci, zamanı ve ayrılığı yaşamayı seçiyor sanki. Bizim benliğimiz de o perdelenmiş halde tam bu yüzden var: Tam bilinç haliyle evren kendini hissedemezdi, sadece bilirdi. Oysa hissetmek için hikâye lazım ve bu hikâye de her seferinde atomların dağılıp yeniden birleşmesinde, ruhun yeniden doğmasında saklı. Yazınız bende şu soruyu bıraktı: Acaba biz de evrenin kendine sorduğu o büyük sorunun canlı parçası mıyız?

Düşünen soran bir aklı arıyor olabilir mi o göz
Hah işte diyecek
Akletmezmisinize cevap