Hadi söyle, beni kim dinler?
Sabah yanlış budanmış zeytin ağacımı gördüm diye üzgünüm desem, kim oturup benimle üzülür; gün boyu süren öfkemi kim anlar?
Ansızın gelen bir yavru keçiyi sevme isteğim için kim benimle yola çıkar?
“Bu sistemden çıkacağım” dediğimde, kaygı eklemeden kim beni şevklendirir?

Kim der: “Yaşa bu hayatı.
Sıyrıl, hayatın gerçekleri hakkında konuşamadığın insanlardan.
Herkesin güçlü yanıyla dolaştığı bu yerde,
kim karşılıklı soyunur ki benimle.

Kimse bana mesleğimi sormasın.
Evet, bin defa aynı pantolonu, aynı kombini giyeceğim. Gözüme kalem çekmeyeceğim savaşa çıkar gibi. Denmez denen ne varsa tutmayacağım içimde. Anlamsız sınırlar çizilen ne varsa, ben dışında dolanacağım.

Ne aşk, ne dostluk, ne para…
Biliyorum; hasta oldum ben bu dünyanın hızından ve sahteliğinden.
Ben kendimi arar oldum.
Ve kendimi bulacağım.

Patrona o söz de söylenir.
Yüzünü görünce içini ısıtan adama sırt da çevrilir.

T.B.B.

01.04.2026