O akşam kahve içerken hepimizin sessizliğe büründüğü bir anda annem "Ben mutsuzum" dedi. Yüzüne baktım, gözlerini bir yere sabitlemiş, donuk ve yorgun bir ifadeyle söylemişti bunu. Annemin mutsuzluğunu biraz tahmin edebiliyordum, çaresizdi. Ömrünün yarısı bitmişti ve neredeyse hiçbir şey gönlünce olmamıştı şu hayatta. Her gün evde duruyor ve ne kadar toplansa da asla temiz olmayan evimizi temizliyordu ve biiyordum ki bu maratondan artık bıkmıştı. Bazen düşünüyorum, istediğim bazı şeyler olmayınca üzülüyorum, bir şekilde istediğim olsun diye çabalıyorum; yeri geliyor ise gidiyorum, hastanelere gidiyorum bir şekilde uğraşıyorum çünkü ne kadar "kendime ayıracak zamanım yok" diye şikayet de etsem, aslında kendim için oldukça zamanım var. Annem ise bu konuda en az şikayet eden kişi olmasına rağmen kendi için gerçekten zamanı olmayan tek kişi. Babam da bundan şikayetçi olsa da babam kendine bu zamanı ayırarak istediği şeyleri yapabiliyor. Annem çalışamıyor, bacağı rahatsız. iş dışında bir ev çekip çevrilmesi gerekiyor ve herkes çalıştığı için ev anneme kalıyor. Her gün ise ve okula gidenlerden sonra herkesin arkasını toplamak, yemek yapmak, misafir ağırlamak haklı olarak onu yoruyordu. Mutsuzdu çünkü istemediği bir hayatın içinde sıkışıp kalmıştı. Bunu değiştiremezdim ve ne yaparim bilmiyordum ama en azından o gece ertesi günün temizlik yükünü hafifleterek uyudum. Birini mutsuz görmeye dayanamıyorum, annemi asla. Çünkü o zaten üzüntüsünü içine gömen biri, gördüğüm zaman içinden çıkarmazsam nasıl iyileşir?
Geçtiğimiz günlerde kardeşim çocuk aklı ile bir an sinirlenip anneme "Ben seni hiç sevmedim zaten" dedi. Aklım almadı duyduğumu, üstelik sadece ufak bir şımarıklığına annem hayır dedi diye. Nadiren alınan kadını içerlemiş gördüm o gün o lafa. Hâlbuki annem bana neler söyledi, neler yaptı ve yapmadı, belki düşmanım diyeceğim insandan görmeyeceğimi görüp duydum ama anneme olan sevgimden kaybetmedim hiçbir zaman. Yeri geldi "annem beni sevmiyor" dedim ama hiçbir zaman "annemi sevmiyorum" demedim hayatımda.
O günden beri anneme karşı içimde büyük bir şefkat birikti. Bazen onların bizi küçük görüp dertlerimizi önemsemiyor olduklarını düşünerek aslında biz de ailemize bunu yapabiliyoruz. Evet benim de dertlerim ve hayati meselelerim var ama bunu hayatımın merkezi yapıp ailemi yok saymamalıydım. Annem bu evde derdini en az dillendiren kişi, bu yüzden ilk defa "ben mutsuzum" demesi ile bütün bu farkındalığı kazandım sanırım. Bu cümleden sonra ne kadar yorgun da olsam, hiperglisemi yüzünden ayağa kalkamayacak bile olsam önceliğimi anneme vermeye çalıştım. Belki basit ama biliyorum ki annem için büyük birikmiş yükleri üstünden almaya çalıştım. Yemek sonrası mutfağı toparlamak, çocukları dizginlemek, çamaşırları katlamak, çayını doldurmak gibi ufak tefek şeyler. Bunları 20 yıllık evli bir kadın olup her gün yaptığınızı düşünürseniz ve hatta gençliğinizde bile, ufacık görünen bu işler bir yerden sonra dağ gibi olup yük olur sırta. Tabii bunlar dışında ara sıra sevdiğimi söyleyip sarılmayı da ihmal etmiyordum, annem temastan pek hoşlanmaz aslında ama müsaade etmeye başladı çünkü insan bazen duvarlarını indirip sevgi görmek ister.
Günler öncesinde yapmayacağını bilsem de annemden bana nar ayıklamasını istemiştim. Kendim ayıklayamayacağımdan değil tabii ben nar ayıklamayı severim bile ama o gün annemden istedim. mutfağa geçersem yaparım dedi, normalde uğraşamam der geçerdi ama bu sefer geçersem yaparım dedi. Ayıkladı mı derseniz, hayır ayıklamadı. Aradan birkaç gün geçti anneme çay koyacakken "nar ayıkladım sana, mutfakta" dedi. "Gerçekten mi?" diye sordum, şaşırmıştım çünkü ben bile istediğimi unutmuştum. Gidip bir kaşık aldım, sonra içeride kalan işleri halledip, annemin katlarım diye yatağına koyduğu çamaşırları katlayıp mutfakta annemin ayıkladığı narları yedim.
Annem duygularını kolay kolay gösteren biri değildir, göstermek isterken bile fark etmeden yanlış şeyler söyler hatta. O gece benim için narları ayıklaması benim için annemin dilinde bir teşekkürdü. Bu benim için çok kıymetliydi çünkü annemin onun yanında olduğumu, yalnız olmadığını hissetmesine çok sevinmiştim. Artık anneme anne olarak değil kadın olarak bakmayı öğrenmiştim.