Her gece aynı rüyayı görüyorum. Yanan bir evin içindeyim ve kurtulmaya çalışmıyorum. Yangını kaçılacak bir şey olarak dahi görmüyor olacağım ki beklenenin aksine bir rahatlama var içimde. Sanki uzun süredir yanmıyor olmaktan muzdaripmişim de, ironik biçimde bu yangın su serpmiş yüreğime. Kesin bitişler insanda stres yaratmaz, diye de bir gerçek var şimdi. Fakat bu gerçek de birazdan kapanmak üzere olan bilincimle beraber bir anlamsızlığa hapsolmak üzere. Peki ya ben neden bunu düşünüyorum şimdi? İşte tam bu an uyanıyorum. Vücudumda bir sıcaklık hissediyorum. Adeta yanıyorum. Sonra gün içerisinde binbir musibet geliyor başıma, dertleniyorum. Kaçmak istiyorum. Akşam için saatleri sayarken buluyorum kendimi günde belki yirmi defa. Ardından o kutsal uyku vakti geliyor ve ben gözlerimi kapatıyorum. Der demez bu rüya başlıyor. Kafamda bir bulanıklık hissediyorum. Adeta çok büyük bir derdim var ve bu sebepten mütevellit uyuyamıyorum.