Çok küçük olmalarına rağmen, büyük bir görevi vardır mandalların. Sadece balkonlardaki iplerde asılı durması bile yetiyor insana. Bizim yıkanmış çamaşırlarımız nasıl kururdu o vakit? Mandallar sayesinde tabi. Mandalların sabrı da önemli bu konuda. Onca gömleğimiz, atletimiz, kazağımız ıslak ıslak çıkar çamaşır makinasından, yine de tek tek ipe asıldıklarında bunların hepsini ben mi kurutacağım diye asla söylenmez. Olur edasıyla hepsinin tutuverir boyunlarından. Bir de hava rüzgârlıysa daha çok işine konsantre olur.

Şimdi aklıma geldi, biz mandalları çocukken kulak memelerine tuttururduk. Öyle eğlence olsun diye, acıdı mı canımız diye bilmeden oynardık. Aslında o oynadığımız mandalların ayrı bir önemi varmış. Bir defasında bir kovaya basket gibi hepsini atmıştım. Kardeşlerimle yarış yapardık bir zamanlar, hangimiz çok isabetli atıyor diye.

Ama düşünüyorum da iyi ki intikamlarını bizden almıyorlar. Giyeceklerimizi özenerek kurutuyorlar baksanıza. Hem de yaz, kış demeden. Yoksa, alın başınıza çalın diyerek onlar da bir kovaya atabilirlerdi. Bundan sonra var ya, sizlerin hiç birinizi kaybetmeden bir kovada muhafaza etmek istiyorum.