Yer yüzünde düşeni tutan, mazlumu koruyan, dostluğu, ahbaplığı, vefayı, saygıyı ve sevgiyi en derinden bilen böyle güzel yürekli, güzel gönüllü bir millet daha yoktu. Soruyorum dostlar; büyük Türk milletine ne oldu?

Komşuluk da kalmadı artık, aile bağı da... Sevgi çıkara, ranta dönüştü; menfaat ise işini kitabına uydurma sanatı oldu. Ne güven bıraktık etrafta ne de samimiyet. Ne vefa kaldı ne hoşgörü.

Her şey çıkar, her şey para oldu. Para var ama huzur yok. O eski sıcak aile yuvaları sallantıda, darmadağın... Her gün bir kadın cinayeti, her gün ayrı bir soygun, ayrı bir vurgun. Gerçekten bize ne oldu?

Aile yok, dost yok, arkadaş yok. Herkes "ne oldum delisi" olmuş adeta. Kimse kimseyi aramıyor, sormuyor, yan yana gelen bile kalmadı maalesef. Misafir olmak da bitti, misafir ağırlamak da... Kardeş kardeşin kapısını açmaz oldu, komşuluk nedir bilen kalmadı.

Boş dünyanın yalan saltanatına kapılmış, milletçe sürüklenip gidiyoruz. Ne bu dünyadan göçüp gidenden ibret alan var ne de yaşanılanlardan kendine bir pay çıkaran.

Sahi, bayram nedir? Misafirlik ne, akraba, dost, aile bilen kaldı mı? Ah, o eski bayramlar vardı... Bayramlar bir olma, birlik olma günüydü. Şimdi ise sadece bir tatil fırsatı, bir balayı kaçamağı... Derken her şeyi tükettik galiba.

Daha çok kazanmak, daha çok mal mülk edinmek; tek derdimiz sadece bu oldu. Ne anaya zaman ayırabiliyoruz ne babaya ne de kendi çocuğumuza...

Daha yazacak, soracak çok şey var da bugünlük bu kadar yeter. Ama unutmayın: Geç kalıp devran dönmeden, bugün öpmeniz gereken o mübarek ellerin kıymetini bilin. Yarın öpmeye bir el ararsınız da maalesef bulamazsınız...

Hayaloğlu (Recep Hayal)