Kendimizi kanıtlamaya çalışırken kendimizi kaybetmişiz meğer. Boş bakan gözlerimiz hep o ilgisiz, sevgisiz kaldığımız yere takılır kalır. Sahi, ne arıyoruz? Nedendir bilinmez ama belki de bu, var olma çabasının ardındaki o derin yok olma korkusudur. Sevgisizliğin ardından gelen o hissizlik, en büyük kabusumuzdur artık: Sevgiye aç olmak...
Faili meçhul her cinayetin birer katiliyiz hepimiz. Masumiyeti yok etmek adına attığımız her adım, bizi bu cinayete ortak etti. Birbirimizden esirgediğimiz hislerle, o küçücük sevgi tohumlarını çürüterek başladık işe. Son kalan sevgi kırıntılarını bulup genetikleriyle oynamayı bile başardık. Artık ne yaparsak yapalım; hepimiz kendi zindanında mahkum olan birer varlığız.
İnsan ne aciz bir varlık... Hep bir başkasının aynasında var olmaya çalışan, kendi içinde yok oluşa mahkum, kendi ruhunun derinliklerinde kaybolmuş birer gölge sadece. Var olma çabamız belki de bundandır; sırf var olabilmek uğruna kendini yok eden birer "varlık" olmak...