Yıllar önce Japonya'da 8'in üzerinde bir deprem olmuştu ve yaralanan sadece üç kişi vardı. Daha sonra yapılan açıklamada üçünün de Türk vatandaşı olduğu açıklanmıştı, kendilerini camdan dışarı atmışlar.

Lisedeyken yazıştığım Japon arkadaşım Miyuki bana inşaatta deprem için uygulanan tekniklerden söz etmişti. 'raylı evler' ve 'yaylı evler' olarak çevrilen sözcüklerin belki bir deyim olduğunu ve anlamadığımı düşünerek İngilizce öğretmenime götürdüm mektubu. 'ben bakayım, yarın gel al.' dedi bana.

Ertesi gün gittiğimde böyle bir deyimin İngilizcede olmadığını, çevirinin doğru olduğunu ama ne demek istediğini anlamadığını söylemişti.

Arkadaşım da lisedeydi ve onlara bunlar ders olarak öğretiliyormuş. Her ev için tek tek zemin araştırması yapıldığını, yanal atılımlı faylar için 'raylı ev', dikey atılımlı faylar için de 'yaylı evler' yapılmasının zorunlu olduğunu yazmıştı.

O zamanlar bizim toplumsal ilgilimizde deprem pek yoktu. 1970'de yaşadığımız Gediz depremi benim hafızamdaki ilk depremdi. Birinci kattaki evimizde kolonun yamulduğunu, kapının bir kısmını bu sallantıda bir görünüp bir kaybolduğunu hâlâ hatırlıyorum. Kaçıştık, bir gece bütün site dışarda yattık, sonra herkesle beraber unuttuk.

İşte aramızdaki en büyük fark da bu. Toplumsal hafızamızı diri tutamıyoruz, yaşananları unutup her şeyi kadere havale ediyoruz.

Sonra... sonra böyle büyük acılarla karşılaşıyoruz, canları kaybediyor, bir o kadar da hasarlı yaşamlar bırakıyoruz. Çok yazık!...

Günceli işleyen yazınızı ve duyarlılığınızı kutlarım Müslüm Bey.

Saygılarımla.