Çocukluk etmişiz yaşamakla.
Niye mi ?
Peşinden koştuğumuz bir hayal serüveni içinde çırpınıp duruyoruz.

Hepimiz; hayatımıza belli hedefler koyup kendiliğinden olmasını bekliyoruz adeta.
Geçtiğimiz yolların Kenarındaki gerçekleri göremeyecek kadar kör bir durum bu.
Attıgımız her adımın hayatımızdan çalındıgından farkında bile değiliz.
Doğuyor,büyüyor,ölüyoruz hepsi bu.
Hepsi bu mu gerçekten ?

Anlıyorum.
Yaşamak istiyor, eğlenmek istiyoruz,amaçsız ve öylesine...
Varlıgının kıymetini bilmiyormuş gibi ne yapmamız gerektiği hakkında en ufak bir fikrimiz bile yok.
Oysa herkes; başkasına akıl vermekteyken kendisini unutmakta. Bu yüzden yaşadığı zamanda kaybetmiş kendilerini.
Hadi şimdi anlat; Dünya hazinesine sahip olsan bile bir bez parçasına muhtaç olmayacak mı bedenin ? peki bu açgözlülük, bu egoistlik niye.

Ölüm var mı yok mu ?
Sevdiklerimizden ayrı düşene kadar hatırlayamadığımız,
çocuk olmak ile büyük olmak arasında aranmayacak nitelik arasında ölüm.
Bu yüzden yaşamak için bir neden olmalı hayatımızda, niçin yaşiyoruz bunu sorgulamalı ve bunu anlamalı.
Bu da olmadı ölmeyi doğru şekilde yaşayabiliriz.