|
|
|
AKLIN YOKLUĞU ARAF
En tiz haykırışlarda bile,
Kaybetmekten korktuğum,
Tek soğuk nevalem: akıl.
Eşiğinde salınsam da sürekli,
Araf bir perde...
Altında mı cennetin üstünde mi?
Belki gökte,
Belki gökten öte,
Belki de mukim yerde,
Gözler önünde gizli.
Araf bir ceza...
Tarafsız ve gayri iradi
Yoklama var arafta:
Devenin hörgücü
Aslanın pençesi
Yılanın zehri
Kavimler göçü
Medeniyet silgisi
Yok!
Şehirler, plazalar
Sokaklar, çocuklar,
Köprünün altında pazarlanan organlar,
Üstünde son model arabalar,
Aklın örttüğü ayıplar,
Yok!
Rüzgara tutunmuş vaadler,
Makaraya sarılmış sevdalar,
Pasını makamla cilalayan suçlular,
Faili meçhul yıkımlar,
Yok!
Her şey meydanda,
Dayanılmaz buna.
Rabbim! Dayanılmaz buna.
Aklımı bağışla bana,
Koca bir örtü gerek dünyaya.
Naz ÇAKIR
|
|
|
|
20 Şubat 2008 Çarşamba 22:00:29
Yine bir şiiri bir mısraya sığdırdım kendimce.."koca bir örtü gerek dünyaya"..çok ince bir temenni bu..çok hassas..ya kefen olacak o örtü..ya perde..ya da zırh..birisi cansızı gömecek..öbürü can arayana aralanacak..sonuncusu can alanın olacak..Allah önce akıl fikir vere hepimize de layığımızı bulsak..
anlamlı ve çok güzel dizelerdi..
esenlikle..
|
|
Şiire yorum yazabilmeniz için üye olmalısınız.
Üye değilseniz üye olmak için tıklayın. |
|
