|
|
11 Ekim 2008 Cumartesi 10:28:46
yalnız insan öğrendikçe kim olup ne yaptığını nereden gelip nereye gittiğini kendi etrafında döner durursun sorular zincir olur ayaklarında kimbilir ...çözer kurtulursun ya filozof olursun en sonunda ya da insanlıktan çıkarsın vebali boynunda...
,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,, manevi olarak, dünya sürgün yeri ve de dünyaya sürülmüş insan...sonra insanın dünyadaki yalnızlığı... bu yalnızlık kocaman şehirlerde, insan kalabalıkları arasında bile devam ediyor... maddi olarak da, insanı biraz da teknoloji yalnızlaştırdı...eski komşuluk, akrabalık ve de arkadaşlık ilişkileri neredeyse bitme noktasında... insanın bu yalnızlığını ustaca dile getiren güzel şiirinizi ve de bu şiiri yazan duyarlı yüreği, yürekten kutlarım...sealm ve hürmetler efendim...
|