|
|
|
Birleşimsel
hayat zamansız öperken dudaklarından
bilinçaltının boşluklarında geziyordun
kırık uçlu kalelerle karalarken duvarlarını
yitik siyah beyaz fotograflarına bakıyordun
(birden asılı kelimler dile geldi)
hep son otobüse yetişmeye çalışırken
son nefesini yine boşluklara verdin
mavi derinliklerinde boğuluyordun ki
bir çocuk gülümsemesi tuttu ellerinden
(şimdi sözün bittiği yerde başlıyorsun)
kimse anlamsızlıklarını görmüyordu
ve sen anlamaya başlıyordun kendini
kelimelerini
kimsesizliğini
kırılganlığını
ve o kenti.
(kroksala, mavi saçlı güzel kıza teşekkürler)
|
|
|
|
13 Mayıs 2008 Salı 22:03:53
HARİKA İMGELER..BİR O KADAR RAHAT ANLATIM..SIKMA YOKTU..KUTLARIM ŞAİRİ..SELAM
|
|
Şiire yorum yazabilmeniz için üye olmalısınız.
Üye değilseniz üye olmak için tıklayın. |
|
