ÜYELİK GİRİŞİ ÜYE OL
Anasayfa Şiirler Forum Etkinlikler Kitap Nedir? Bicümle Tv Müzik Atölye Arama Blog İletişim Yazılar
Giriş Yap Üye Ol
Bir deliyle başederken, yapılacak en mantıklı şey normal rolü yapmak. Herman Hesse Paylaş
ANASAYFA
ETKİNLİKLER
NEDİR?
TİVİ
BLOG
BİCÜMLE
ATÖLYE
ARAMA

Guguk kuşunu yenme (çocuk hikayesi)

İBRAHİM YILMAZ
212 Yazısı Kayıtlı


Guguk Kuşunu Yenme (Çocuk Hikayesi)





Guguk kuşunu yenme (çocuk hikayesi)
Benim hiç kızağım olmamıştı. Annemin, dayıma:

“Rasim, çocuklarıma bir kızak yapıver” demesi bayramda duyduğum en güzel söz oldu. Dayımın,
“Olur abla. Yeğenlerimi sevindirmek beni mutlu eder. Bir bakar mısın? Kızak lafını duyunca yüzlerinde güller açtı.”

Anneciğimin önerisini dayımın kabul etmesiyle Kemal’le göz göze geldik. Sevincimiz sözle anlatılamayacak kadar coşkuluydu. Kemalin mavi gözleri mavinin en can alıcı tonuna dönüştü. Benim de içim içime sığmaz oldu. Gülüyordum. O gece dayımlarda yatıya kalmamız kararlaştırıldı. Ertesi günü annem alacaktı bizi.

Kemal’le, ilk kez yabancı bir yatakta yattık En yakınımız bile olsa yabancı ev. Utana utana ceket-pantolonlarımızı çıkardık. Gün boyu bayram ziyaretleri beni yormuştu. Hemen uykuya daldım. Rüyamda yeni kızağıma biniyorum. Bazen de gerçek mi bu diye kuşkuya kapıldım. Hayır, rüyada değildim! Kızağıma dokunuyorum. Uçururcasına kullanıyorum! Önüme çıkan tümseklerin üzerinden uçarak geçiyorum. Evet, bir kızağım vardı! Uçsuz mutluluk yaşıyordum…

Yengemin sesine uyandım:

“Çocuklar, uyanın artık. Kahvaltı hazır. Size nefis bir çorba pişirdim.”

Nerede olduğumun ayırdına varamadım bir anda. Kızaklı, tatlı rüyamın rehavetinden kolaylıkla kurtulamadım. Yengem devamla.

“Bakın. Dayınız küçük atölyesinde işini bitirmiş mi? Kızağınız yapılmış mı?”

Çabucak pantolonumu giyip dayımın evin bitişiğindeki küçük atölyesine koştum. Gözlerinin içi gülüyordu dayımın. Bana dünden daha sevecen gözüktü. Hele:

“Yeğenim kızağınızın işi tamam sayılır. Yemekten sonra evin önünde binebileceksiniz.” Sözleri annemin ninnileri hoşluğundaydı… Yemeği nasıl yediğimin farkında değilim. Kemal benden de heyecanlıydı.

Dayım, kızağı kısa sürede bitirip bize teslim etti. Kapılarının önünde hafif eğimli yol vardı. İlk kez kendi kontrolümde bir araca binecektim. Gerçi kağnı arabasına binmiştim. Fakat kendime ait bir vasıtaya binmek onu özgürce kullanmak çok farklıydı. Kendimi uçan kuşlar gibi hissediyordum. Kızakla kaymak güz


"Guguk Kuşunu Yenme (Çocuk Hikayesi)" içeriğini
okumaya devam etmek için ücretsiz üye ol


Edebiyat Defteri'ne zaten üye misin? Üyelik Girişi Yap


Edebiyatdefteri.com, 2016. Bu sayfada yer alan bilgilerin her hakkı, aksi ayrıca belirtilmediği sürece Edebiyatdefteri.com'a aittir. Sitemizde yer alan şiir ve yazıların telif hakları şair ve yazarların kendilerine veya yetki verdikleri kişilere aittir. Sitemiz hiç bir şekilde kâr amacı gütmemektedir ve sitemizde yer alan tüm materyaller yalnızca bilgilendirme ve eğitim amacıyla sunulmaktadır.

Sitemizde yer alan şiirler, öyküler ve diğer eserlerin telif hakları yazarların kendilerine veya yetki verdikleri kişilere aittir. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. Ayrıca sitemiz Telif Hakları kanuna göre korunmaktadır. Herhangi bir özelliğinin kısmende olsa kullanılması ya da kopyalanması suçtur.