|
|
28 Aralık 2007 Cuma 17:49:48
'' Katline ferman da çıksa
İnfazı reddediyor düşlerim.''
Hüzün olmasa şiir olmazdı,şair olmazdı diye düşündüğüm yıllarım oldu.Hüzün bunaltmadan şiir yazamazdım.
Meğer hüzün olmadan da mutluluk şiirleri yazılırmış.O günleri de yaşadım.Şimdi ise hüzünlendiğimde de yazamıyorum.Uzun bir dönem hüzünsüz,şiirsiz geçtikten sonra gelen hüznü ''Höş geldin hüzün diyerek karşılamış aşağıdaki şiiri yazmıştım..Yeni bir dönem başlamıştı hayatımda.
HÜZÜN
Gökten misin, yerden misin ey hüzün?
Yeniden göründü, görünmez yüzün.
Uzaklardan mısın, buradan mısın,
İlk vahyin mekânı, Hıra’dan mısın
Can Muhammed’in kokusu var kokunda…
Bedenime can gelsin biraz dokun da.
Dokun, dokun ki sarsılsın bu fakr can,
Bir ucu gurup olsun, bir ucu tan.
Kutba ayrılsın ki hasret başlasın,
İlâhi aşkımı ataşlasın.
Söylesin yüreğim, dilim, bedenim;
Yalnız Allah’a ibadet edenim.
Soğuk gözyaşıyla kılınsın namaz,
O namaz, kılanda kötülük komaz.
Eşhedü en lâ ilâhe illallah,
Can fedâ yoluna ya rasulullah.
Ilgın - 1994
............................Bir şairin hüzünden şikayeti olamaz.Hüzün şairin baştacı,can yoldaşıdır.Şiirinizdeki hüznü öylesine yansıtmışsınız ki gelip bizi buldu da bunları yazdırdı.Çok güzel bir şiirdi.Yeni yıla yaklaşırken,eski perdeyi kapatmaktan çok yeni perdelere yolaçmasını dilerim.Verimli yıllar.
|
