O YER VERSAY’DI

Çözüldü o dik vücut birden,
Sondu, yığıldı birden yere,
Bir ulvi ses geldi,derinden,
Görünmüştü mağrip bir kere.

Yemyeşil, derin bir vadide,
Dört döndü güvercin olanlar,
Berrak akar, su deresinde,
Bandı ! / o suya, ceylanlar./

Kızardı, yeşil yaprakları,
Oldular, hepsi kızıl sarı,
Esip çaldı, güz rüzgarları,
Dağıttı, / kızıl yaprakları./

Uçtu geldi, / mavi güvercin,/
Tünedi, hepsi / baş ucuma, /
Oldu onlar bana, mütercim,
Gidecekmişim, / gelen cuma./

Maviydi, gelen güvercinler,
Bilmezdi o, gelip gidenler,
Vardı, kazın makber diyenler,
Olmuş orda, yerim bir türbe.

Ve direnip, çokça yakardım,
Bana, az daha zaman lazım,
Hep o mavi, kuşlara baktım,
En sonda geçti, kuşa nazım.

Çoğaldı, birden mavi kuşlar,
Can çıkmazdı, onlar bakmışlar,
Beklerken, meğer usanmışlar,
Başladılar,/ kanat çırpmaya./

Süzüldüler, hepsi o yerden,
Kanat çırpıp, / geçti vadiden,/
Kızıl vadi, / hep mavi oldu,/
/ Mavi kanadın, gölgesinden./

Dedim, haydin çekin resmini,
Hatıra kalır dedim, / bize,/
Bilmiştim, / o yerin ismini,/
Versay ‘ dı, / o yer hepimize./

9 kasım-3 Aralık /1990
a.yüksel şanlıer