|
|
20 Mart 2009 Cuma 12:30:43
kendini zamanın değişken yüzlerine, sabaha, güne, akşama, geceye bırakma hâli...gitmelerin ardından. ki özlem var hâlâ...tıpkı giderkenki hâli gibi içinin.
o bitimsiz "yok"luğu, özleminde koyu karanlığı, boşluğa sarılmanın sancısı, hiçliği öpmenin soğukluğu, sessizlikle konuşmanın tuhaflığı, ıssızlığa dokunmanın ürpertisi...
özlemdir...
gönlünce.
|