|
|
07 Nisan 2008 Pazartesi 22:46:15
Sevmek ne güzel ulvi bir duygu fakat hapis etmişsiz bir mahkum gibi sevgiyi içimize, çocuğa gösterirsek şımarır deriz, sevgiliye gösterirsek havalanır deriz,saygıyla sevgiyi bir arada sunmayıda çoğu zaman beceremeyiz hep birinden biri eksik kalır sonuçtada sevgisiz insan topluluğunun bir parçası olur çıkarız. Kendimden bir örnek vereyim anneme sürekli onu ne kadar çok sevdiğimi söylerdim fakat babamın otoriter ve cidid olmasından dolayı birkez olsun baba seni çok seviyorum diyemedim inanın çok pişmanım çünki babamı 2001 kaybettim ve ne zaman kabrinin başına gitsem dualarla birlikte " Babam seni çooook seviyorummmm" diyorum defalarca kez, beni duyduğunu biliyorum oda bana "Bende seni seviyorum kızım" diyor ve duyuyorum, düşünüyorum sorguluyorum kendime kızıyorum, kim kızabiliridiki "seni çok seviyorum" sözcüğünün karşısında ama ben böyle söylersem babamın kızacağını düşünüyordum keşke hayattayken bir kez olsun söyleyebilseydim onu ne kadar çok sevdiğimi, babam rahmetlide hep içten severdi dışarıya belli etmezdi şımaracağımızı düşünür uzaktan gözleriyle kalbiyle severdi bizi ve diyorumki sevginizi tutmayın özgür bırakın sonradan söylenecek keşkelerin inanın bir önemi kalmıyor, keşke dememek için lütfen sevginizi her daim dile getirin, sevgisiz büyüyen toplum mutsuz bir toplumdur.....
Duygular sevgi üzerine o kadar güzel satırlarınıza yansımışki, büyük bir coşku içinde sevgiyle okudum, kutluyorum üstadımı ve gönlümden kopan bütün beyaz kurdaleleri üstadıma gönderiyorum lütfen kabul buyurun.....
Yüreğinize ve kaleminize sağlık.....
Sevgiyle ve şiirlerle kalınız....
sevgi nehri tarafından 4/7/2008 10:51:17 PM zamanında düzenlenmiştir.
|
