Ödünç alınan son kuruşla ödenen ilk kuruş arasında tabii muazzam bir fark vardır. GOETHE [Paylaş]
E-mail: Şifre: Facebook ile bağlan Üye ol | Şifremi Unuttum
Türkiye Şiir Platformu
ANASAYFA ŞİİRLER Edebiyat Defteri YAZILAR Edebiyat Defteri FORUM Edebiyat Defteri ETKİNLİKLER Edebiyat Defteri NEDİR? Edebiyat Defteri Kitap KİTAP  Edebiyat Defteri Tv TİVİ Edebiyat Defteri Sesli Şiirler MÜZİK Edebiyat Defteri BLOG Edebiyat Defteri Atölyeler ATÖLYE  Edebiyat Defteri BİCÜMLE Edebiyat Defteri ARAMA Edebiyat Defteri İLETİŞİM

hayatın mucizesi

“işte gidiyorum bir şey demeden
arkamı dönmeden şikayet etmeden
hiçbir şey almadan bir şey vermeden
yol ayrılmış görmeden gidiyorum

ne küslük var ne pişmanlık kalbimde
yürüyorum sanki senin yanında
sesin uzaklaşır her bir adımda
ayak izim kalmadan gidiyorum

geldiğinde kalbim de kırılmadı
gönül kuşu şarkıdan yorulmadı
BANA KİMSE SEN GİBİ SARILMADI
Işığımız sönmeden gidiyorum.”
(aramızdan ayrıldığına hala inanamadığım Kazım Koyuncunun Yeni albümündeki İlk parçadır.)


Hayatın bir mucize olduğuna inananlardanım.
Hala!!
Tüm yıkılışlardan, savruluşlardan, intiharlardan sonra.. hala!
Gözümün üstüne sürdüğüm kahverengi farın beni daha büyük göstermesine aldırmaksızın , 19 yaşındayım. Sevdalıyım.
Belki bir sevda öyküsü bu..
Belki de bir kaçışın melodisi..
Eşyalarımı toplayıp, bavul görüntüsündeki küçük çantanın içine sıkıştırmam sadece birkaç dakikamı alıyor. Odamdaki eskitme aynaya bakıyorum son bir defa.. aynı çehre.. aynı hüzün hakim hala bu çehreye. Hüzünler eskimiyor bir tek fark ettiniz mi? Eskimiyorlar.. biz unutuyoruz onları.. onlarca yıl sonra bir koku, bir melodi anımsatıyor onlarca yıllık eski hüznü ve bakıyoruz ki aynı sıcaklıkla, tazelikle tamda karşımızda. İlk günkü acıları çekiyoruz aynı hüzün için onlarca yıl sonra. Hüzün, aşk gibi.. sonu yok. Başlangıcı ve bitimi yok. Sen var oldukça var oluyor ikisi de..
“gitme, gidersen yıkılır bu kent, kuşlarda ölür.”
Oysaki bilmekteyim, yarın sabah aynı heyecanla doğacak güneş odamın penceresinden içeriye. Aynı saatte açacak dükkanlarını , bu sokağın esnafları. Onlara her sabah selam veren kızı anımsamayacak hiç biri.
Uçağın kalkmasına saatler olmasına rağmen, uçağı kaçırmaktan korkuyorum. Ona yetişemeyip kalmaktan, kalmak için hiçbir sebebim olmayan bu ülkede kalmaktan korkuyorum.

İnsanların bellekleri zayıf.. onlarla paylaştıklarını çabuk unutuyorlar. Çocuk kahkahalarını, avucundaki teri, çehreni, sayıklamalarını.. bense unutamadıklarımı koyuyorum valizime, hiç unutmamak adına. Hafızam, hayata dair belgemdir benim. Bir gün biri gerçekten yaşayıp yaşamadığımı sorduğunda hafızamdır , yaşadığımı kanıtlayacak olan. Unutmak – ölmekle eşdeğerdir.
Bilmediğim bir yaşamın kıyısındayım. Her şeye en baştan başlamak için , küçük sessiz bir ada doğru seçim. Sihirli bir ada. İyi insanlar. Uyumsuz renkler. En çok renklerimin yadırganmayacak olması heyecanlandırıyor beni. Bir sürü yadırgayan bakış takip etmeden seni , dilediğince yürüyebilmek. Kendini kabul ettirmek için , başkalarından fazla emek sarf etmemek. Hayatla uyumsuz olanlar hep uyumlu renkler barındırırlar üstlerinde fark ettiniz mi? Sizin rengarenkliğinizi yadırgayanlar gerçek uyumsuzlardır.. insanoğlu ne zaman korkmaya başladı renklerden, şarkılardan , şiirlerden?
Yarım bir sevdayla gidiyor olmanın rahatsızlığı yürüyüşümde.. yarım kalan sevdaların mezarı bu ülke.
Yarım kalan sevdaların mezarı İstanbul, terk edeceğim işte seni. Bu terk ediş diğerleri gibi değil. Dönüşsüz bu defa biletim. Anı olacaksın belleğimde, fahişelerini, tinercilerini, şarapçılarını da gömeceğim seninle.
Yanıma hiç kitap almadan gidiyorum. Sevdiğim tüm yazarları, şairleri, şiirleri ve şarkıları bana ait olduğunu hissetmediğim geçmişimde bırakıp , temizlenmiş olarak gitmek istiyorum o sihirli adaya. Oysaki dudağımın kenarından bir şarkı; atıyor kendini rüzgara..
“seni tanımayan yok bu şehirde”

istasyonda inip bir taksiye biniyorum. Son defa 34 plakalı bir arabanın içinde olmanın verdiği heyecanı saklayamıyor ellerim.
- yolculuk nereye hanım kızım?
- İrlandaya amca.
- Ne zaman döneceksin?
- …. Dönmeyeceğim.

Adamın gözlerinde yalancı bir hüzün. Ülke nüfusunun azalmasının verdiği huzuru saklayamıyor.

Ne kadar çok kıyıya uğradım şu kısacık yolculukta.. hiç birini özlemeyişim yaşımın küçüklüğünden mi ki acaba?
Ve uçak piste iniyor. Beni bilmediğim bir dile götürecek olan uçak..
Bilmediğim dilde sevdalara düşeceğim artık. Bildiğim bu dili bu ülkede bırakacağım. Tüm sözcülerim armağanım olsun dostlarıma.
Bilmediğim insanlara her sabah selam verip, bilmediğim acıları çekmeye gidiyorum.

2002/ maalesef istanbul





Etiketler:


1 Nisan 2007 Pazar 00:00:00


iyi ki gitmemişsiniz:).........
harika bir yazı okudum.....

tebrikler........


    [ Cevap yaz ]    

29 Mart 2007 Perşembe 00:00:00


Tebrikler.Alıntı yaptığın Koyuncunun şarkısı da muhteşem.Her dinleyişte içim titrer.


    [ Cevap yaz ]    

medcezir  | yasemen durgun
29 Mart 2007 Perşembe 00:00:00


kendi hikayem miydi?
bilmem..
yani aslında yazdığım her şeyde bir parça ben var.
bir parça gözlem..
bir parça fazladan anlam..
benim hikayem olma kısmı rlanda düşüm..
ama ben asla gimeye cesaret edemedim bu ülkeden.. bazen hayıflanıyorum. keşke gitseydim dediğim zamanlar iyiki kalmışım dediğim zamanlardan az değil


    [ Cevap yaz ]    

29 Mart 2007 Perşembe 00:00:00


Evet yine çok güzel...

Fazla söze gerek yok..

Tebrikler...


    [ Cevap yaz ]    

29 Mart 2007 Perşembe 00:00:00


Dönmüşsünüz bence..
Yazınız bir harikaydı.Zevkle okudum.İçimi hüzün kaplasa da
,dizeler çok güzeldi.Tebrikler..


    [ Cevap yaz ]    

29 Mart 2007 Perşembe 00:00:00


kendi hikayeniz miydi merak ettim..tebrikler..


    [ Cevap yaz ]    

29 Mart 2007 Perşembe 00:00:00


tebrıkler hocam genç idealıst bır sanatcının mısraları kalemınız daim olsun.


    [ Cevap yaz ]    




hayatın mucizesi başlıklı yazıya eleştiri yazabilmeniz için üye olmalısınız.

Üye değilseniz üye olmak için tıklayın.


Bilgi
Yayınlanma Tarihi:
29.3.2007
Toplam 7 yorum yapıldı
803 çoğul gösterim
803 tekil gösterim


Edebiyatdefteri.com'u kullanarak Çerez Politikamızı kabul etmiş sayılırsınız.