Yüreğinize iyilik tohumları ekin.. büyüyüp yeşersinler, kötülükleri yok etsin onlar..! (Fikret Şimşek) [Paylaş]
E-mail: Şifre: Facebook ile bağlan Üye ol | Şifremi Unuttum
Türkiye Şiir Platformu
ANASAYFA ŞİİRLER Edebiyat Defteri YAZILAR Edebiyat Defteri FORUM Edebiyat Defteri ETKİNLİKLER Edebiyat Defteri NEDİR? Edebiyat Defteri Kitap KİTAP  Edebiyat Defteri Tv TİVİ Edebiyat Defteri Sesli Şiirler MÜZİK Edebiyat Defteri BLOG Edebiyat Defteri Atölyeler ATÖLYE  Edebiyat Defteri BİCÜMLE Edebiyat Defteri ARAMA Edebiyat Defteri İLETİŞİM

Peygamberi arkadaşa dönüştürmek...

Peygamberi arkadaşa dönüştürmek...

Bir zamanlar ebeveynler-çocuklar arasında mesafe olmaması gerektiğine dair çok şeyler yazılır-çizilirdi. Şimdilerde bakıyorum, pedagojide de birşeyler değişmiş durumda, onlar da ’sınırların gerekliliğinden’ bahsediyorlar. Hatta daha ileriye gidip ’eğitimin sınırsız mümkün olmayacağını’ söyleyenler de var. Yani geçerse ’cıs’ olacağını düşüneceği belli noktalar olmalı çocuğun. Olmalı ki üzerine birşeyler inşa edilebilsin. Daha yola başlarken sınır falan tanımayana yolun geri kalanında lazım olacak sınırları öğretmek zor oluyor. Sevginin bile tezahürleri saygı üzerinden okunuyor. Yani kişi saygı duyuyorsa seviyor. Seviyorsa saygı duyuyor. Saygısızın sevdiğine de inanılmıyor.

Kendi cümlelerimle anlatacağım. Kırılıp dökülen varsa bana aittir. Yanlış hatırlamıyorsam bir Riyazü’s-Salihîn dersindeydi. Ebubekir Sifil Hoca, modernistlerin, "Kur’an’ın ulaşılabilirliği" temelli gelenek/ehl-i sünnet eleştirilerini masaya yatırıyordu. Ve nihayetinde diyordu ki: Bu insanların Kur’an’a hürmet öğütleyen kudsî metinlere, anlatılara ve hatta fıkhî hükümlere ’Mushafla aramıza mesafe koyuyorsunuz. Ulaşmamızı engelliyorsunuz. Sizin yüzünüzden onu hayatımıza katamıyoruz!" şeklindeki saldırılarının onları getirdiği nokta Kur’an’ı ’daha iyi yaşamak’ olmadı. Ya? Kur’an’ı ’hayatlarındaki herhangi bir metin haline getirmek’ oldu.

Hakikaten de Allah lafz-ı mübarekinin ardından ’celle celaluhu’ demeyi ’yağcılık’ sayan, Kur’an’da ismi geçen peygamberler için dahi ’aleyhisselam’ veya ’hazreti’ demeyi ’abartı’ gören, elinin-elbisesinin-halinin kirini düşünmeden Mushafa dokunabilen, hatta, bundan bin beteri, ayetleri kirli niyetlerinin ’entelektüel eğlence’sine dönüştürebilen bu zihniyetin ürünlerini çoklukla sağımızda-solumuzda görmeye başladık.

Yani ’zamanın müfessirliği’ birçok tersi örneği yaşatarak bize gösterdi: Kur’an’ın Mushafına duyulan hürmet bir silsile şeklinde onunla ilgili her tavrımıza yansır. Ona dokunurken temiz olmaya dikkat eden hakkında konuşurken de temiz niyetli/amelli olmaya çalışır. Mushafla muhatabiyetinde bazı sınırlar olduğunu kabul eden içindeki mübarek manalar hakkında düşünürken/konuşurken de sınırlarını bilir. Eğer bu türden davranışları birer ’abartı’ olarak görüyorsa, kişi, artık Kur’an’ın kendisine buyurduğu hakikatlerde de ’abartılar’ bulmaya başlar. Belki Abdulaziz Bayındır gibi en nihayet "Allah herşeyi bilmez!" deyu içindeki rezilliği patlatır.

Ben şimdi bunun benzeri bir saldırının Allah Resulü aleyhissalatuvesselam ile muhatabiyetimizde de yapıldığını görüyorum. Salavat getirmenin gereksizliği üzerinden başlayan ilk adımlar en nihayet Aleyhissalatuvesselama ’Arkadaşım Muhammed’ deyip asker arkadaşı kıvamında muhatap olmaya kadar vardı. Bunun sonucu bir öncekinden farklı olacak mı? Bence kesinlikle olmayacak. Yine ’daha çok hayata katma’ iddiasıyla hürmeti törpüleyenler ’daha çok sıradanlaştırma’ meyvesini devşirecekler. "Aman bizden uzakta olmasın!" diye duvardan indirdikleri Mushafın masanın üstünde gazete kağıdı gibi serildiğine şahit olacaklar. (Allah muhafaza eylesin.) Belki zaten amaçladıkları da bu. Allahu’l-a’lem.

Ben şimdi Bediüzzaman’ın, Mucizat-ı Ahmediye ismiyle de meşhur, 19. Mektup’ta verdiği iki örneği ve sonunda söylediği mühim bir hakikati bu yaşadıklarımızla ilgili olarak tefekkür ediyorum. Diyor ki orada mürşidim:

"(...) Şimdi, o çekirdek ve o yumurtanın evsâfını ağaç ve kuşun evsâfıyla raptedip bahsetmekte lâzım gelir ki, her vakit akl-ı beşer başını çekirdekten ağaca kaldırıp baksın ve yumurtadan kuşa gözünü tevcih edip dikkat etsin—tâ işittiği evsâfı onun aklı kabul edebilsin. Yoksa, ’Bir dirhem çekirdekten bin batman hurma aldım’ ve ’Şu yumurta, cevv-i âsumanda kuşların sultanıdır’ dese, tekzip ve inkâra sapacak.

İşte, bunun gibi, Resul-i Ekrem aleyhissalâtü vesselâmın beşeriyeti, o çekirdeğe, o yumurtaya benzer. Ve vazife-i risaletle parlayan mahiyeti ise, şecere-i tûbâ gibi ve Cennetin tayr-ı hümayunu gibidir. Hem daima tekemmüldedir. Onun için, çarşı içinde bir bedevî ile nizâ eden o zâtı düşündüğü vakit, Refref’e binip, Cebrail’i arkada bırakıp, Kàb-ı Kavseyne koşup giden zât-ı nuranîsine hayal gözünü kaldırıp bakmak lâzım gelir. Yoksa ya hürmetsizlik edecek veya nefs-i emmâresi inanmayacak.
"

Evet. Allah Resulü aleyhissalatuvesselamın şahs-ı manevîsine nazar etmek, bu şahs-ı manevînin ifade ettiği büyüklüğe karşı hürmet etmek, onu ’beşer üstü’leştirmek değil, hakikatini hakkıyla ortaya koymaktır. Bunun dışında yapılacak şeyler, tıpkı Bediüzzaman’ın dikkatimizi çektiği gibi, Aleyhissalatuvesselamı sıradanlaştırmaya doğru gider. Onu sıradanlaştıranlar ise, sadece mübarek zatını değil, onunla gelen mesajı da sıradanlaştırır. Hürmetini yitirir. Şevkini kaybeder.

Yani, özetle, demem o ki muhterem okuyucularım: Siz ’siz’ olun. Üzerine bir parmak bal sürüldü diye böylesi domuz niyetli söylemleri yemeyin. Hürmetsizlik aşılayan nasihatlere prim vermeyin. Zira Allah’a hürmet etmeyen Allah’a hakkıyla inanmaz. Kur’an’a hürmet etmeyen Kur’an’ı hakkıyla tefekkür etmez/edemez. Aleyhissalatuvesselama hürmet etmeyense onu peygamberliğini hakkıyla tanıyamaz. Hürmet müslümanda imanının özbir kardeşidir. Canının canıdır. Ruhunun ruhudur. Sakın ha sakın. Aman ha aman. Özsuyunu kurutursanız ağacınızın daha iyi serpileceğini söyleyenlere inanmayın.





Etiketler: sayfam ,


Bir Dünyevî  | Ekrem AKBUNAR
26 Mart 2019 Salı 04:19:34


"hazreti": "sayın" demektir.

"hazreti" demek yerine, "sayın" diye hitap edilmeye başlanırsa; saygısızlık-hürmetsizlik yapmış olmayız ancak "arapça" ile insanları terbiye etmeyi kalkanların tüm büyüsü bozulur..

aslında insanların derdi; Peygamberlere saygıda kusur edildiği-edilmediği değil;
sizler de bana saygı duyacak, benim de şeyh olduğumu bilinçaltınıza kazıyacaksınız demek istiyorlar gibi geliyor bana..

Kuran'nın ve peygamberlerin ilk verdikleri savaş her zaman haksızlıklar, zorbalıklara karşı olmuştur. Hal böyleyken saygısızlık yapmayan bir hitap tarzı kullananları saygıya davet etmek değil yapılanlar, sadece sen de bana benzeyeceksin hatta ileri de benim kölem olmalısın demek oluyor..

siz hiç en samimi, en yakın dostunuzun isminin önüne veya arkasına bir ek getirir misiniz?
tanımadığınız bir insan için saygılı hitap kelimeleri kullanılır.. Sayın Muhammed veya Muhammed bey gibi..
tanıdığınız bir insan için; hazreti.... demezsiniz, sayın ....demezsiniz...

ebubekir 'in Muhammed'e hitap tarzı nasıldı... eski kaynaklarda, arapların kendi aralarında nasıl konuştukları , birbirlerine nasıl hitap ettikleri sosyal ilişkilerde yazılı olmalı.. Lakin konu işin özüne inmek değil sanırım..
ya ebabekir, ya ömer... hitap tarzı böyle midir arapların birbirlerine?

saygılarımla efendim..
çalışmalarınızda başarılar..


    [ Cevap yaz ]    




Peygamberi arkadaşa dönüştürmek... başlıklı yazıya eleştiri yazabilmeniz için üye olmalısınız.

Üye değilseniz üye olmak için tıklayın.


Bilgi
Yayınlanma Tarihi:
24.3.2019 23:05:27
Toplam 1 yorum yapıldı
301 çoğul gösterim
224 tekil gösterim