rüzgarları soyuyorum her adım sesine
sürülere ne çok benziyoruz bazen
nereye estiğini bilmediğimiz insanların ardından yürüyoruz



hala tek gözlü korsanlardan medet umuyoruz
oysa gemilerimiz hep batık
sonraya bıraktığımız, varış yazan
o kurtuluş hayal ettğimiz kıyılarımız hani nerdeler
hep kayıp
dalyan gibi dediğiniz balıkçıların elleri nasır içinde
daha ne kadar bekleyeceksiniz ateş önünde, onun bunun tuttuğu balığı
eliniz kolunuz bağlı oturmak hangi kıyıya ulaştırır sizi



iskeleler almıyor yalnızları
kavuşma umudu sığ sularda aleni rezillik peydahlıyor
gemileri batanın yüzü yosun sarısı



bir zamanlar kuşların kanatlarına bıraktığım masallar dizimde uyurdu
inanırlardı gözümü kapatınca bir kahraman olacağıma
şimdi uçurduğum yalanları özlediklerini hissediyor soramıyorum
diz kapaklarıma saklıyorum yaralarımı
susuyorum


akrepin saçlarında aklanmış yıllardan doğuyor
yerçekimine bağlı mutluluklarımız
biz gölgeleri seçiyorken yetişkin akşamüstleri
masum çocuklar hiç birşey anlamaz, kanatlarına tutunurdu güneşin
atlas alınlarını silerken savaş sanırdı gözyaşlarımızı



farkında mısınız
pişkince davranışlarımızın bizi nasıl yok ettiğinin
tecrübe dediğiniz bu muydu
vah vah ellerimiz kir pas içinde
oysa ben
iyi çocuklar doğurup
onlara kahraman babalarını anlatmak istemiştim sadece






Şiir, Ses: Funda Mavi [ŞİRİN KELEBEK]