Gri bir kentin doruklarında
Güneşin battığı yerde
Prangalar eskitirken umut
Sana dair ne varsa yazıyorum
Gönül kalemimden.

Sen doyumsuz bir memleket türküsüyken
Karşı ki dağda bir garip acem kavalı çalıyordu
Benim sesimden.

Ne güzel di çocukluk yıllarımız
Ben seksek oynuyordum, sen gülüyordun
Aşkı bilmezdik,
hani oyundu en büyük aşkımız o yıllar
Ferhat ile Şiirini,
Kerem ile Aslıyı nerden bilirdik ?

Şimdi zamanın diğer ucunda
Farklı şehirlerde,
Aynı nefesi solurken,
Bir birine yasaklanmış
İki şehir gibiyiz.

Bir dolunay gecesinde
Yıldızların rüyaya daldığı vakitlerde
Denizlerin uyuduğu saatlerde
Kör gecenin koynunda
Senden arda kalan
Mektupları okuyorum hiç bıkmadan.

Bir yanım kız kulesine uzanıyor
Diğer yanım karadenize
Yeşil dağların eteklerinde, yeşeriyor papatyalarım
Güllerim balkonumda seni bekliyor
Hani sen gittiğin günden beri.


şiirime o güzel sesiyle nefes olan MUstafa abiye sonsuz teşekkürlerimi sunarım..dua ile kal abim..