İnsanın kendini tanımlaması ne kadar güç iştir. Ama şair dört dizeyle bir roman yaratmış kendi yaşamını ve halini anlatmış . Bu dört dize"kendi halimde,kendimi bilenim ben..../masum duyguların çocuğuyum ben./.masum gözlerin misafiriyim ben./...masum şiirlerin tanımıyım ben."dizeleridir.
İlk dize ruhsal ve sosyal konumudur. bir portre yazısı kadar derin anlam yüklenmiştir. Mütevezilik. Bu büyük sanatçı olmanın donanımıdır. Heykeltraş Rodvin gibi.
İkinci dize şairin dizelerde anlattığı çığlıkları bize ulaştırır. Bu özlemin ifadesidir. Dağlar ve üzüm bağları. Dağlar gurbeti, bağlar kanımca onun hasretini dindirmek için baş vurulan üzüm türevlerinden rakı şarap olsa gerek.
Üçüncü dizede doğduğu topraklara özlemini ancak anlamlı gözler olan kara gözlüler anlar diyerek bu gözlerin de yine doğu insanının en belirgin niteliğini vurgular ki bir yardır bu ve o da bu hasreti çekenlerdendir.
Son bölüm şiirin tanımı içinde şiiri yazdıran nedenler verilmiştir.Kuşlar özgürlüğü,kaşlar da gerçi kuşların kanatlarına benzer sevgilinin sevgisidir ,şiirinin malzemesi .
tebrikler Adar Bey. Kısa ama çağrışımı sezdirimi yüksek olan kısacası şiirin tüm niteliklerine bürünmüş şiirinizi zevkele okudum.