Günümüz estetik çağı ve herkes gerçekten bir fabrikadan çıkmış gibi ben de orjinalin çok bozulduğu görüntüden rahatsız olurum.

Şiirin başlığını okuyunca bir fıkra geldi aklıma onu paylaşayım da zülfiyare denk gelsin:)


Kadının biri 46 yaşındayken kalp krizi geçiriyor ve hastaneye kaldırılıyor.
Ameliyat masasındayken ölüme yakın, rüyasında azraili görüyor ve soruyor.
Benim saatim geldi mi?
Azrail de;
Hayır senin daha 43 sene 2 ay ve 8 günün var diyor.
Narkozdan uyanınca estetik yaptırmaya karar veriyor kadın.
Yüzünü gerdiriyor, dudaklarını doldurtuyor, göğüslerini düzelttiriyor yeniden doğmuş gibi oluyor.
Daha uzun bir süre yaşayacağını bildiği için bu ameliyatlara değdiğini düşünüyor. Son ameliyatı da bittikten sonra hastaneden tamamen yeni bir insan olarak çıkıyor tam karşıdan karşıya geçiyorken ambulans çarpıyor ve ölüyor.
Azraile soruyor hani 40 seneden fazla yaşayacağımı söylemiştin.
Neden o zaman ambulansın çarpmasını engellemedin.
Azrail cevap veriyor;
Kız Allah canını almasın ben seni tanıyamadım.:)

Kutlarım
selametle sevgili Efsuni.

Muazzam bir yergi, harika bir gözlem. Günümüzün o mekanik, pürüzsüz ve ironik bir şekilde birbirine benzedikçe "özgünleştiğini" sanan estetik standardını tek bir neşter darbesiyle özetlemişsin.

​Özellikle “Selfie çekilirken aynı açı, aynı bakış, aynı ‘doğal bu’ yalanı” ve “Ruh güncellemesi yok, ama elmacık kemiği kampanyada” satırları, dönemin ruhsuz seri üretimini nokta atışı yakalıyor.
​
​Mizahı ve Eleştiriyi Çok İyi Harmanlıyor: Teknoloji diliyle ("telefonlar bile diyor ki", "opsiyonel paket", "ruh güncellemesi") toplumsal bir modayı eleştirmek anlatıma çok modern ve ironik bir hava katmış.

"Kusur değil bu, imza / Kusur değil bu, limitli üretim" vurgusu, yapaylaşan dünyada "kendi gibi kalabilme" cesaretini harika bir noktaya bağlıyor.
​Çatlak sesini, asimetrik gülüşünü ve filtresiz hikâyesini koruyanlara selam olsun.
Kalemine, gözlemine sağlık!