Aynı gökyüzünün altında kör kavis:
Biri safir camın ardında, tıkırtısız,
altın bir sarkaç genişliyor zenginin teninde.
Kurulmuyor o çark;
sahibinin telaşsız adımlarıyla
kuruluyor kendi nabzı.
Zaman orada, harcandıkça çoğalan
serin bir nehir parmak aralarında.

Diğeri, fabrika çıkışının soğuk plastiği.
Güneş altında solmuş dijital ekran,
rakamları tek tek düşürüyor adamın alnına.
Bir pilin ömrüne ipotekli yoksulluk;
vapur iskeleye yanaşırken,
vardiya zili kulakları tırmalarken
bileğe saplanan bir raptiye.
Durduğunda, çekmecede çürüyen teneke artığı.

İkisi de aynı sokağın köşesinde şimdi.
Zengin kolunu kaldırıyor: dünya o kadranda dönüyor.
Fakir gözünü ayırmıyor ekrandan:
rakamlar, ekmeğin rayiciyle amansız.
Ve ikisinin de gölgesi,
aynı güneşin altında, aynı boyda siliniyor kaldırımdan.