Ay ışığında uçar beyaz kelebekler
Gecenin bağrında sessizce titrer
Rüzgâr, nota tadında nağmeler döker
Sonsuz bir hikayeyi anlatır topkapı surları

​Beyaz duvağını kuşanmış yine
Gelin İstanbul’um bakar kendine
Her bir zerresi eş gizemine
Karlı bir düş gibi süzülür sarayburnu martıları


​Gündüzün yükünü devretmiş düne
Boğaz sessiz ve ıssızca dalar düşünü
Kristal karanlık, şafağın gününe
İnatla direnen bir gece saklar gülhane

​Gökten tül tül düşen her bir beyaz yumak
Süs gibidir, dokunur yaprak yaprak
Alından pulundan bezenmiş toprak
Gümüş nakışlarla giyinir kız kulesi

​Sürmeli bir yarin telleri gibi
Her bir sokak, cadde zülfün kalbi
Sarmalar şehri bir masal haberi
Tellerinde hüzün tınlar istiklal caddesi

​Bülbülü yazmalı, gülü oyalı
Yedi tepe tepeden tırnağa sevdalı
Boğazı, surları ak beyaz boyalı
Şiirler fısıldar göklere doğru mavi haliçi

​Fısıldar nağmesi gönül bağına
Bir ferahlık yayar dertli çağına
Eser de dokunur sine dağına
Bozar yalnızlığı, pierloti tepesi

​Her yaralı aslan sığınır sana
Senin rüzgârın merhem sevdana
Dertleri savuran o esintinle
Gönlümüzde eser Eyüp sultan mabedi

​Gece bürünürken gümüşten tülle
Söyleşir Boğaz’da karanfil, gülle
Sessizliğin dahi coşkulu dille
Maneviyatı anlatır Sultanahmet dergahı

​Gelinlik giymişsin, yakışmış sana
Işıklar altında vardın derine
Şafak sökene dek bu masalına
Şahitlik ediyor zaman boğazın köprüsü
YEŞİLIRMAK