ENKAZIN ALTINDA KALANLAR

Geceydi… şehir uykudaydı,
Birden sustu duvarların dili.
Toprak, bağrında bir ömür sakladı,
Bir anda yarım kaldı herkesin hikâyesi.

Bir anne çocuğunun adını haykırdı,
Sesini taşların arasında aradı.
Bir baba elleriyle toprağı kazdı,
Umudunu enkazın altında bıraktı.

Kimi son kez tuttu sevdiğinin elini,
Kimi son nefeste bir isme sarıldı.
Kimi sabaha çıkamadı karanlıktan,
Kimi bir ömür o geceye uyandı.

Sokaklarda oyuncaklar kaldı,
Pencerelerde yarım kalan ışıklar…
Bir ev yıkılınca yalnız duvar mı çöker?
İçinde yaşayanların dünyası da gömülür.

Ey toprak, neden böylesine acımasızsın?
Kaç yetimin gözyaşıyla susacaksın?
Bir şehrin kalbini yerinden söküp
Hangi sessizliğin içine saklayacaksın?

Bir şehir göçtü de gökyüzü neden sustu,
Kaç annenin yüreği enkaz altında kaldı?
Betonun altında can değil, ömürler kaldı;
O gece toprak değil, insanlığımız sarsıldı.

Suskun Şair Fazlı Acar