Kalbin hızlanması değil sadece...
Hayatın bir anlığına daha kıymetli gelmesi.
Her sabah onu düşünerek uyanmak değil,
Günün ortasında, hiç beklemeden
Birden aklına düşmesi.

Bir sokak lambasının ışığında,
Eski bir şarkının nakaratında,
Yağmurun cama vuruşunda
Adını fısıldaması.

Sonra anlıyorsun...
Sevgi "benim olsun" demek değilmiş.
"İyi olsun" diyebilmekmiş.

Yanında olmasan da,
Ona güzel bir hayat dilemek.
Uzakta olsa da,
Kalbinde ona dair kötü bir şey taşımamak.

Gerçek sevgi belki de,
Onu değiştirmeye çalışmadan sevmek.
Olduğu gibi görebilmek.
Yanında kendin olmaktan korkmamak.

Birini sevmek böyle bir şey mi?
Bilmiyorum...

Ama biliyorum ki
Bazı insanlar hayatımıza misafir gelmez.
Kalbimizin bir odasına yerleşir.
Ve biz o kapıyı bir daha hiç kapatamayız.
Dinçer Dayı