Pas lekesi yayılmıştır akşam
Körfezin unutkan sularına.
Şehir, kendi adını
Aynı yaradan okuyup duran
Eski bir kalp.

Hasret,
İmbat kılığına girmiş rüzgâr
Körfezin omzundan
Taş evlerin perdelerine siner.
Açılmayan çekmecelerde kalan
Mektup kokularını,
Adı silinmiş bekleyişleri
Sürükler ardınca.

Karşıyaka’dan bakarsın.
Su değildir aradaki mesafe,
İki ömür arasında kapanmayan bir cümle körfez.
Pasaport kıyılarında akşam,
Okunmuş mektubun son sayfası gibi kıvrılır.
Kelimeler çekilir,
Beyazlığı kalır geriye.

İzmir yarım kalanların başkenti.
Kordon boyunca yürüyen dalgalar
Eski günlerin kapısına vurur durmadan.
Her köpükte yarım bırakılmış bir hikâye,
Her çekilişte geri alınmış bir söz.

Asansör’ün taş basamaklarında inmeyen
Bir ayak sesinin gölgesi.
Konak Meydanı’nda gece,
Siyah bir mendil gibi açılır denize.
Kimsenin sahip çıkmadığı yalnızlıklar
Sessizce dökülür taşlara.

Alsancak’ın dar sokaklarında
Eski bir şarkının kırık notaları.
Durmadan çalışır Saat Kulesi.
Her vuruşunda
Bir isim daha düşer
Hafızanın avlusuna.

Bornova’dan esen akşam,
Çocukluğun küllerini savurur göğe
Kahkahayla tüten bacalar.
Gri bir hatıranın kaburgaları
Ufka yaslanır
Çökünce gece.

Körfez, unutulmayı reddeden bir nabız
Karanlıkta yavaşça atar.
Buca’nın yorgun duvarlarında
Sararmış zamanın parmak izleri.
Göztepe’de bir pencere,
Son vedanın bıraktığı buğuyu taşır.

Ve Kadifekale, eski bir yara izi
Şehrin alnında yıllardır kapanmayan
İçlerinde yıkılmış evlerin sesi,
Yarım bırakılmış duaların külü,
Dönmeyenlerin izleri saklı taşlarında.
Gece boyunca körfezin kararan yüzüne bakar,
Bir bir yoklar eksilen ışıkları.

Yarım kalanların başkenti...
Her martı kaybolmuş haberin peşinden.
Her sokak eve dönememiş bir hatıranın izi.
Yetim kalmış gülüşlerin yurdudur bu körfez.
Kaçışların, yarım kalmış vaatlerin son durağı.
Adını aynı yaradan okuyup duran kalp.

17.07.2008